Technika ugniatania (w masażu klasycznym) jest chwytem, w którym masażysta ujmuje tkanki (mięsień wraz z otaczającymi tkankami), następnie wykonuje ruch unoszenia i ucisku, często z elementem przemieszczania uchwyconej masy tkanek w ręce. Kluczowa jest tu mechanika: tkanka nie jest tylko "gładzona" po powierzchni, ale jest chwytana i zgniatana.
Odpowiedź "unoszeniu i uciskaniu mięśnia dłonią" oddaje istotę ugniatania: pracę na masie mięśnia poprzez jej uniesienie i kompresję. W obrębie mięśnia naramiennego, szczególnie u pacjentki z zespołem bólowym barku, technikę dobiera się z odpowiednią siłą i tempem, jednak definicja chwytu pozostaje taka sama.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne grupy chwytów:
- "przesuwaniu opuszkami palców fałdu mięśnia" jest bliższe technikom rozcierania lub pracy miejscowej palcami, gdzie dominuje tarcie i przesuw skóry/tkanek względem podłoża, a nie typowe chwytanie i zgniatanie masy mięśniowej.
- "przesuwaniu całej dłoni po powierzchni mięśnia" odpowiada głównie głaskaniu (ew. powierzchownemu rozcieraniu), czyli ruchowi ślizgowemu po skórze, bez charakterystycznego uniesienia i kompresji tkanek.
- "uderzaniu opuszkami palców o powierzchnię mięśnia" opisuje oklepywanie (bodźcowanie uderzeniowe), a nie ugniatanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się unoszenie, chwyt, wyciskanie, zgniatanie — myśl o ugniataniu. Jeśli dominuje przesuw/ślizg — częściej jest to głaskanie lub rozcieranie. Jeśli jest uderzanie — to oklepywanie.
