W ergonomii pracy w gabinecie stomatologicznym często stosuje się tzw. układ zegarowy, czyli opis położenia operatora i asysty względem głowy pacjenta jak pozycje na tarczy zegara. W metodzie pracy duo (praca zespołowa, czteroręczna) kluczowe jest takie ustawienie asysty, aby mogła:
- sprawnie podawać i odbierać instrumenty,
- utrzymywać suchość pola (ssak/ślinociąg),
- nie ograniczać widoczności operatorowi,
- unikać krzyżowania rąk i zbędnych skrętów tułowia.
Dlatego jako prawidłowy zakres położenia asysty wskazuje się 200–400. To strefa pozwalająca na pracę "z boku i nieco z tyłu" pacjenta (w zależności od przyjętego schematu), zwykle z dobrym dostępem do pola i do stolika/asystora.
Pozostałe proponowane zakresy są nieprawidłowe w typowym ujęciu metody duo, ponieważ lokują asystę w obszarach, które w praktyce są przeznaczane na inne czynności (np. bardziej "z przodu" pacjenta), są zbyt wąskie (co nie oddaje realnej strefy pracy) albo sytuują asystę w miejscu utrudniającym współpracę z operatorem. W efekcie rośnie ryzyko nieergonomicznych ruchów, pogorszenia organizacji pola zabiegowego i spadku płynności pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się stref jako przedziałów (a nie pojedynczej "godziny") i zawsze kojarz je z funkcją: gdzie najłatwiej podać narzędzie i kontrolować odsysanie bez kolizji.
