W pracy "solo" zabieg wykonuje jeden operator, bez równoczesnej pomocy asysty przy podawaniu narzędzi czy odsysaniu. W takim układzie szczególnie ważna jest ergonomia, bo operator przez dłuższy czas utrzymuje pozycję wymuszoną, a jednocześnie musi mieć stabilny dostęp do pola zabiegowego.
Konfiguracja "pacjent leży, dentysta siedzi" jest typowa, ponieważ:
- pozycja leżąca pacjenta stabilizuje głowę i tułów, ułatwia ustawienie pola zabiegowego oraz oświetlenia;
- pozycja siedząca operatora zmniejsza obciążenie kręgosłupa i kończyn dolnych oraz ułatwia precyzyjne ruchy w niewielkim polu pracy;
- łatwiej utrzymać powtarzalne ustawienie wysokości fotela i odległości roboczej.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do typowej ergonomii pracy solo. Układy z pracą na stojąco częściej kojarzą się z sytuacjami doraźnymi lub złymi nawykami, ale nie są standardem ergonomicznego postępowania. Odpowiedzi, w których pojawia się "asysta", wprowadzają dodatkową osobę do scenariusza, co jest sprzeczne z samą ideą pracy solo i może sugerować inny model pracy (np. praca z asystą czynną).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada nazwa metody pracy, najpierw ustal, czy w ogóle występuje asysta, a dopiero potem oceniaj, czy układ pozycji pacjent–operator jest ergonomiczny i typowy dla gabinetu stomatologicznego.
