Nadproże Kleina jest rozwiązaniem nad otworami w murach, w którym część murowa współpracuje z elementami wzmacniającymi, a sposób ułożenia cegieł ma wpływ na wysokość przekroju i wynikającą z niej sztywność/nośność.
Dla rozpiętości ponad 150 cm cegły układa się na rąb stojący. Takie ułożenie zwiększa efektywną wysokość strefy murowej nadproża (cegła "stoi na węższej krawędzi"), dzięki czemu element lepiej przenosi obciążenia nad otworem i jest mniej podatny na ugięcie oraz zarysowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- Na rąb leżący – cegła leży na krawędzi w sposób dający mniejszą wysokość układu niż rąb stojący, co pogarsza parametry pracy nadproża przy większej rozpiętości.
- Główkowo na płask – to orientacja "na płask" (mniejsza wysokość przekroju), a dodatkowo opisuje układ widocznego lica (główka), nie rozwiązując problemu wymaganej wysokości przekroju w nadprożu o większej rozpiętości.
- Wozówkowo na płask – podobnie jak powyżej, pozostawia cegłę "na płask", co jest mniej korzystne konstrukcyjnie w strefie nad otworem o rozpiętości ponad 150 cm.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się warunek większej rozpiętości, szukaj odpowiedzi, która zwiększa wysokość i sztywność układu (tu: rąb stojący), a nie tej, która odpowiada najczęstszemu wiązaniu lica muru.
