Teoretyczny obieg Otto jest klasycznym modelem pracy silnika o zapłonie iskrowym. Składa się z czterech idealizowanych przemian, które na wykresie (najczęściej p‑V) tworzą zamknięty cykl.
Doprowadzenie ciepła w obiegu Otto zachodzi podczas przemiany izochorycznej, czyli przy stałej objętości. W ujęciu fizycznym odpowiada to bardzo szybkiemu dopływowi energii (spalaniu mieszanki) w pobliżu górnego martwego położenia tłoka, kiedy zmiana objętości jest w modelu pomijana.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Izobaryczna (stałe ciśnienie) jest charakterystyczna dla idealizacji doprowadzenia ciepła w obiegu Diesla, a nie w Otto. Przeniesienie tej cechy na Otto to częsta pomyłka wynikająca z mieszania modeli.
- Izotermiczna (stała temperatura) wymagałaby jednoczesnej wymiany ciepła tak, aby temperatura się nie zmieniała, co nie odpowiada założeniom idealnego cyklu Otto dla doprowadzenia ciepła.
- Adiabatyczna oznacza brak wymiany ciepła (Q=0). W obiegu Otto przemiany adiabatyczne dotyczą sprężania i rozprężania, natomiast pytanie dotyczy właśnie odcinka, w którym ciepło jest doprowadzane, więc nie może to być adiabata.
Wskazówka egzaminacyjna: na wykresie p‑V odcinek izochoryczny to linia pionowa (V=const). Jeśli na takim odcinku rośnie ciśnienie, zwykle interpretujemy to jako doprowadzenie ciepła w obiegu Otto.
