W maszynie prądu stałego każde uzwojenie wyprowadzone na tabliczkę zaciskową ma dwa zaciski: początek i koniec. Na schematach oraz tabliczkach zaciskowych spotyka się oznaczenia literowo-liczbowe, gdzie para z tą samą literą oznacza to samo uzwojenie, a cyfry 1 i 2 rozróżniają jego końce.
Uzwojenie komutacyjne (uzwojenie biegunów pomocniczych) jest oznaczane jako B1–B2. Z tego wynika prosta reguła egzaminacyjna i praktyczna: początek uzwojenia to zacisk z numerem 1, a koniec uzwojenia to zacisk z numerem 2. Dlatego poprawną odpowiedzią jest "B2".
W przedstawionym schemacie widać też typowe połączenie funkcjonalne: uzwojenie komutacyjne jest włączone szeregowo z twornikiem. Stąd połączenie A2 z B1 oznacza jedynie, że wyjście z twornika (A2) zasila początek uzwojenia komutacyjnego (B1). To nie zmienia faktu, że końcem tego uzwojenia jest B2.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "A2" to zacisk twornika (A1–A2). Pytanie nie dotyczy końca twornika ani punktu połączenia twornika z innym uzwojeniem, tylko końca uzwojenia komutacyjnego.
- "D2" należy do innego uzwojenia (D1–D2), typowo związanego z wzbudzeniem szeregowym. Fakt, że B2 może być połączone z D2 na schemacie, nie oznacza, że D2 jest końcem uzwojenia B.
- "E2" to zacisk uzwojenia bocznikowego (E1–E2), zwykle włączonego równolegle. To inne uzwojenie o innej funkcji i innym oznaczeniu.
W praktyce serwisowej taka identyfikacja jest kluczowa: pomylenie zacisków uzwojeń prowadzi do błędnych połączeń, pogorszenia komutacji (iskrzenia) i problemów z pracą prądnicy. Na egzaminie warto zawsze najpierw ustalić, której pary zacisków dotyczy pytanie (tu: B1–B2), a dopiero potem wskazać właściwy koniec (tu: B2).
