W praktyce warsztatowej (także w pojazdach) często spotyka się śruby oznaczone na łbie zapisem typu 10.9. Jest to klasa własności, czyli skrótowy zapis informujący o podstawowych parametrach mechanicznych śruby wykonanej ze stali.
W takim oznaczeniu pierwsza liczba ("10") odnosi się do wytrzymałości materiału na rozciąganie (w ujęciu klasy własności: do poziomu wytrzymałości na rozciąganie Rm wyrażonego w sposób umowny). Dzięki temu mechanik wie, że jest to śruba o wysokiej wytrzymałości, przeznaczona do połączeń mocno obciążonych.
Odpowiedź "klasy dokładności wykonania gwintu" jest nieprawidłowa, ponieważ dokładność gwintu opisuje się innymi oznaczeniami (tolerancjami/klasami pasowania gwintu), a nie liczbami typu 10.9 na łbie śruby.
Odpowiedź "wytrzymałości materiału na ścinanie" również jest nieprawidłowa. Choć śruby mogą pracować na ścinanie (np. w pewnych połączeniach), klasa własności 10.9 nie jest bezpośrednim oznaczeniem wytrzymałości na ścinanie, tylko klasy mechanicznej opartej głównie o parametry z próby rozciągania.
Odpowiedź "granicy plastyczności materiału" jest myląca: granica plastyczności jest powiązana z klasą własności, ale w zapisie 10.9 nie jest przypisana do samej liczby "10". W typowej interpretacji klasy własności druga część (".9") wiąże się z relacją do granicy plastyczności, natomiast pierwsza liczba wskazuje poziom wytrzymałości na rozciąganie.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że w klasach typu 8.8, 10.9, 12.9 pierwsza liczba mówi o "poziomie wytrzymałości", a druga o "relacji do plastyczności". To pomaga nie pomylić rozciągania ze ścinaniem i nie mieszać tego z tolerancjami gwintu.
