W połączeniach elementów drewnianych w małej architekturze ogrodowej (np. konstrukcje altan, pergole, siedziska, obudowy donic) bardzo często stosuje się wkręty. Ich cechą charakterystyczną jest gwint, który podczas montażu "naciąga" się w drewnie i zapewnia pewne, rozłączne połączenie. Typowo wkręt ma także łeb (np. stożkowy, talerzykowy), który dociska łączone elementy.
Odpowiedź "wkręty" jest poprawna, gdy na ilustracji/rysunku widać łącznik z cechami gwintu lub typowe oznaczenie wkrętu w dokumentacji.
- "śruby" są łącznikami, które najczęściej współpracują z nakrętką i podkładkami albo z przygotowanym gwintem w drugim elemencie. W drewnie śruby też mogą występować (np. śruby z łbem sześciokątnym), ale ich zastosowanie i sposób przedstawienia różni się od typowych wkrętów do drewna.
- "nity" tworzą połączenie przez zagniecenie trzpienia; połączenie jest zwykle nierozłączne i powszechne w blachach/metalach. W konstrukcjach drewnianych spotyka się je znacznie rzadziej.
- "gwoździe" są wbijane, nie mają gwintu i zwykle gorzej przenoszą wyrywanie niż wkręty. Stosuje się je m.in. w deskowaniu czy prostych złączach, ale na rysunku nie powinny "udawać" wkrętów, jeśli zaznaczono gwint/charakterystyczny łeb.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu łączników na rysunku szukaj cech funkcjonalnych (gwint, nakrętka, zakuć nitowych, brak gwintu) i kontekstu połączenia (rozłączne vs nierozłączne).
