W wyrobiskach podziemnych zagrożonych wybuchem pyłu węglowego stosuje się działania profilaktyczne, które mają zmniejszyć prawdopodobieństwo zapłonu oraz utrudnić rozprzestrzenianie się ewentualnego wybuchu. Jednym z takich działań jest opylanie pyłem kamiennym przodka i strefy przyprzodkowej, czyli w praktyce pokrycie (lub domieszanie) powierzchni warstwą materiału niepalnego, który "rozcieńcza" pył węglowy i obniża jego zdolność do tworzenia mieszaniny wybuchowej.
Pytanie sprawdza znajomość wartości granicznej zużycia pyłu kamiennego w przeliczeniu na jeden otwór strzałowy w polach niemetanowych, w sytuacji gdy roboty strzałowe prowadzone są w warunkach zagrożenia wybuchem pyłu węglowego. Odpowiedź "2,0 kg" odpowiada wskazanemu w zadaniu warunkowi dopuszczalności zastosowania tej metody.
Pozostałe propozycje (3,0 kg; 4,0 kg; 5,0 kg) są wartościami większymi, ale w kontekście testowym stanowią dystraktory. Typowy błąd polega na założeniu, że "im więcej pyłu kamiennego, tym lepiej", podczas gdy pytanie dotyczy konkretnego progu/limitu odniesionego do otworu strzałowego, a nie ogólnej zasady zwiększania ilości. W praktyce oprócz samej ilości liczy się także organizacja pracy (zakres opylania, ciągłość zabezpieczenia, utrzymanie strefy), a wartości liczbowe wynikają z przyjętych wymagań bezpieczeństwa i procedur.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zwracaj uwagę na jednostkę odniesienia (tu: "na otwór strzałowy") oraz na warunek brzegowy zapisany w pytaniu ("dozwolone jest, gdy…"). To zwykle oznacza, że testowana jest jedna, z góry określona wartość graniczna.
