Po stwierdzeniu przekroczenia hałasu w środowisku pracy działania korygujące planuje się zgodnie z hierarchią ograniczania ryzyka. Najwyższy priorytet mają rozwiązania, które usuwają przyczynę lub zmniejszają emisję hałasu u źródła, ponieważ realnie obniżają poziom narażenia w całym pomieszczeniu i działają niezależnie od zachowania pracowników.
Wymiana urządzeń powodujących nadmierny hałas (lub zastosowanie urządzeń o niższej emisji, modernizacja technologii, naprawa zużytych elementów) jest typowym przykładem takiego podejścia: zmniejsza hałas "na wejściu", zanim rozprzestrzeni się w pomieszczeniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są pierwszym wyborem?
- Zastosowanie tłumików akustycznych – to środek techniczny, ale zwykle ogranicza hałas na drodze jego propagacji lub w konkretnym miejscu emisji. Może być bardzo skuteczny, jednak w ujęciu "pierwszej kolejności" preferuje się usunięcie źródła problemu (np. zastąpienie głośnego urządzenia cichszym), jeśli jest to możliwe.
- Zastosowanie konstrukcji dźwiękochłonnych lub dźwiękoizolacyjnych – to również środki ochrony zbiorowej, działające w pomieszczeniu (pochłanianie/izolacja). Zwykle wdraża się je, gdy ograniczenie u źródła nie jest wystarczające albo gdy potrzebne jest dodatkowe obniżenie poziomu dźwięku w strefach pracy.
- Zastosowanie ochronników słuchu – to środek ochrony indywidualnej. Nie usuwa hałasu z otoczenia, wymaga prawidłowego doboru, dopasowania i konsekwentnego stosowania. Z tych powodów nie powinien być traktowany jako działanie "w pierwszej kolejności", lecz jako rozwiązanie uzupełniające lub czasowe.
W praktyce służba BHP dąży do tego, aby najpierw ograniczyć hałas w sposób trwały i systemowy (u źródła i technicznie), a dopiero potem – jeśli nadal jest to konieczne – wspierać ochroną indywidualną i organizacją pracy.
