W strefach o wysokiej wilgotności (np. łazienka, pralnia, okolice natrysku) ściany są narażone na stałe oddziaływanie pary wodnej, okresowe zachlapania oraz skraplanie. Aby ograniczyć wnikanie wody w podłoże i zabezpieczyć powierzchnię przed zawilgoceniem, stosuje się materiały o bardzo dobrej odporności na wodę i łatwe do utrzymania w czystości.
Odpowiedź "płytki ceramiczne" jest właściwa, ponieważ okładzina ceramiczna stanowi trwałą warstwę ochronną: ceramika ma niską nasiąkliwość, jest odporna na częste mycie i nie ulega typowemu pęcznieniu od wilgoci jak materiały drewnopochodne. W praktyce w pomieszczeniach mokrych płytki łączy się z prawidłowym przygotowaniem podłoża i szczelnymi spoinami, aby ograniczyć przenikanie wody do przegrody.
Odpowiedź "powłoki emulsyjne" jest mniej trafna, bo typowe farby emulsyjne mogą być przeznaczone do pomieszczeń suchych lub tylko okresowo wilgotnych. Nawet jeśli część farb ma podwyższoną odporność na zmywanie, nie daje to takiej ochrony przed długotrwałym oddziaływaniem wody jak okładzina ceramiczna.
"Płyty wiórowe" to materiał drewnopochodny, który w warunkach podwyższonej wilgotności łatwo chłonie wodę, pęcznieje i traci parametry, więc nie jest skuteczną ochroną ścian przed zawilgoceniem. Podobnie "deski dębowe" jako drewno lite mogą pracować pod wpływem wilgoci (pęcznienie/kurczenie), wymagają bardzo starannego zabezpieczenia i nadal nie są typową, najskuteczniejszą okładziną w strefach mokrych.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: im więcej bezpośredniego kontaktu z wodą, tym bardziej potrzebna jest szczelna i nienasiąkliwa okładzina (najczęściej ceramika), a nie materiał chłonny lub wyłącznie powłoka malarska.
