W praktyce bezpieczeństwa pracy czujniki gazu lokalizuje się tak, aby jak najszybciej wykrywały wzrost stężenia w miejscu, w którym dany gaz lub jego pary mają tendencję do gromadzenia się.
Odpowiedź "podłodze." jest uzasadniona tym, że w warunkach pomieszczeń zamkniętych pary tlenku etylenu mogą tworzyć strefy o wyższym stężeniu bliżej posadzki. Umieszczenie detektora nisko zwiększa szansę wczesnego alarmu przy wycieku, zanim stężenie stanie się niebezpieczne dla personelu lub zanim dojdzie do osiągnięcia poziomów groźnych z punktu widzenia toksyczności i palności.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze jako reguła ogólna:
- "drzwiach." – drzwi są elementem komunikacyjnym, ale nie muszą pokrywać się z typową strefą gromadzenia się gazu. Dodatkowo przeciągi i ruch powietrza mogą zafałszowywać odczyt.
- "suficie." – montaż wysoko jest właściwy dla gazów lżejszych od powietrza, które unoszą się ku górze; w przypadku EO taka lokalizacja może opóźnić wykrycie wycieku w dolnej strefie.
- "oknie." – podobnie jak przy drzwiach, okolice okna to miejsce zaburzone przez wentylację i przepływy powietrza; nie jest to automatycznie punkt, gdzie osiąga się najwyższe stężenie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy lokalizacji czujników, spróbuj powiązać odpowiedź z właściwościami fizycznymi (czy substancja ma tendencję do opadania czy unoszenia się) oraz z praktyką BHP (wczesne ostrzeganie w strefie realnego narażenia).
