W pracowni rękodzieła w terapii zajęciowej mogą pojawiać się różne techniki (haft, szycie, dzierganie, tkactwo, modelowanie, prace plastyczne). W praktyce jednak często wyodrębnia się stanowiska lub zestawy materiałów charakterystyczne dla danej techniki.
Odpowiedź "tamborki, kanwa, mulina, nici, sznurek" jest spójna jako wyposażenie do haftu na kanwie i prostych prac z użyciem nici/sznurka. Tamborek stabilizuje materiał i ułatwia precyzyjne ruchy dłoni, kanwa jest podłożem do haftu, mulina i nici stanowią podstawowy materiał "roboczy". Sznurek bywa wykorzystywany w pracach nitkowych (np. elementy wiązań, proste dekoracje), które również mogą pełnić funkcję terapeutyczną.
Pozostałe zestawy zawierają elementy kojarzone z innymi technikami, przez co są mniej jednorodne jako "pakiet" dla stanowiska hafciarsko-szwalniczego:
- "kanwa, nożyczki, blejtramy, farby, nici" łączy haft/szycie z malarstwem (blejtramy, farby), co tworzy mieszany zestaw technik.
- "krosno, kordonek, młotki, bejca, mulina" miesza tkactwo (krosno), materiały do robótek (kordonek, mulina) oraz narzędzia/chemię typowe dla obróbki drewna (młotki, bejca).
- "włóczka, druty, modelina, klej, szydełka" łączy dzierganie/szydełkowanie z modelowaniem i pracami klejowymi, co nie jest typowym minimalnym zestawem dla jednej techniki.
W przygotowaniu do egzaminu warto ćwiczyć kojarzenie narzędzi i materiałów z konkretną techniką oraz pamiętać, że dobór rękodzieła w terapii zajęciowej zależy od celu (np. precyzja i koordynacja w hafcie, rytmiczność w dzierganiu, planowanie w tkactwie, ekspresja w modelowaniu) i możliwości pacjenta.
