W terapii zajęciowej prowadzonej z osobami chorującymi psychicznie często wyróżnia się dwa etapy postępowania, które odpowiadają stopniowemu zwiększaniu wymagań i pomagają bezpiecznie przejść od izolacji i obniżonej aktywności do bardziej samodzielnego funkcjonowania.
"Aktywizującą i resocjalizującą" rozumie się jako podział etapowy: etap aktywizujący jest zwykle wstępny. Jego celem jest zainteresowanie pacjenta własną osobą, uruchomienie motywacji, ćwiczenie podstawowej samoobsługi i wykonywanie prostych czynności (często w warunkach przyłóżkowych lub w sali). Następnie etap resocjalizujący koncentruje się na włączaniu pacjenta do grupy i życia społecznego: większy nacisk kładzie się na aktywności zespołowe, role w grupie, odpowiedzialność za zadania oraz udział w zajęciach w pracowniach.
Odpowiedzi z parami "dyrektywną i niedyrektywną" nie opisują etapów, lecz styl prowadzenia relacji i oddziaływań terapeutycznych (stopień kierowania i autonomii pacjenta). Z kolei "uczynniającą i spoczynkową" nie stanowi typowego, ugruntowanego podziału etapów terapii zajęciowej w psychiatrii i miesza przeciwstawne stany aktywności zamiast procesu rehabilitacji. Odpowiedź "relaksacyjną i usprawniającą" odnosi się do metod (technik) pracy, które mogą pojawiać się w różnych momentach terapii, ale same w sobie nie wyznaczają dwuetapowej struktury postępowania.
W praktyce terapeuta zajęciowy dobiera aktywności tak, aby pacjent mógł osiągać małe, realne cele, a następnie przenosić je na funkcjonowanie w grupie i w środowisku społecznym.
