W sprzęgle kłowym moment obrotowy jest przenoszony przez zazębienie kłów (zębów), czyli połączenie kształtowe. Żeby sprzęgło działało poprawnie, mechanizm musi zapewnić dwie rzeczy: pewne zazębienie podczas pracy oraz możliwość pełnego rozłączenia, gdy następuje rozsprzęglenie.
Za docisk elementów odpowiada sprężyna dociskowa. W praktyce ważne jest, aby sprężyna w trakcie pracy nie osiągnęła stanu zwarcia zwojów (gdy zwoje dotkną się i dalsze ściśnięcie jest niemożliwe). O tym, czy do tego dojdzie, decyduje m.in. suma luzów między zwojami w stanie ściśniętym – jest to "zapas" skoku, jaki sprężyna może jeszcze wykonać, zanim się zablokuje.
Jeżeli suma luzów między zwojami sprężyny dociskowej jest większa niż wysokość zęba sprzęgła, to podczas rozłączania jest możliwe wykonanie takiego ruchu elementów, aby kły całkowicie wyszły z zazębienia, zanim sprężyna dojdzie do mechanicznego ograniczenia. Dzięki temu rozłączenie jest pewne, a elementy nie są narażone na wymuszone tarcie lub klinowanie.
Odpowiedzi odwołujące się do średnicy zwoju sprężyny są mylące, bo średnica opisuje głównie geometrię sprężyny, a nie jej użyteczny skok w danym mechanizmie. Z kolei wariant "mniejsza niż wysokość zęba sprzęgła" oznacza zbyt mały zapas skoku – sprężyna może się "zbić" (zwarcie zwojów) zanim kły wyjdą z zazębienia, co skutkuje problemami z rozsprzęgleniem i zwiększonym zużyciem.
W zastosowaniach rolniczych kontrola tego parametru ma znaczenie eksploatacyjne: pomaga uniknąć awarii podczas pracy oraz ułatwia diagnostykę objawów takich jak trudne rozłączanie napędu, szarpanie lub hałas w strefie sprzęgła.
