Odleżyny powstają przede wszystkim na skutek długotrwałego ucisku na tkanki (często także tarcia i sił ścinających). U osoby stale leżącej ucisk utrzymuje się w tych samych miejscach, co prowadzi do niedokrwienia, uszkodzeń skóry i tkanek głębszych. Dlatego kluczowe w profilaktyce jest częste zmienianie pozycji ciała i właściwe pozycjonowanie, które regularnie odciąża obszary najbardziej narażone.
Odpowiedź "częste zmienianie pozycji ciała." jest poprawna, bo bezpośrednio usuwa przyczynę problemu: zmniejsza czas ciągłego nacisku na te same punkty podparcia. W praktyce łączy się to z obserwacją skóry, oceną komfortu, zastosowaniem pomocy pozycjonujących oraz dbałością o to, by unikać przesuwania podopiecznego po prześcieradle (tarcie) i zapadających się pozycji zwiększających ścinanie.
Pozostałe propozycje mają znaczenie drugorzędne lub są nieadekwatne jako "najważniejsze". "Częste stosowanie talku na skórę." nie eliminuje ucisku; dodatkowo nieprawidłowo stosowane preparaty mogą podrażniać skórę lub maskować problem wilgoci. "Stosowanie lekkostrawnej diety." może być elementem ogólnej opieki (np. przy dolegliwościach ze strony przewodu pokarmowego), ale nie jest działaniem celowanym w mechanizm powstawania odleżyn. "Pośrednie wietrzenie pomieszczenia." poprawia komfort i higienę otoczenia, jednak również nie odciąża tkanek ani nie zmniejsza nacisku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się profilaktyka odleżyn u osoby unieruchomionej, szukaj odpowiedzi związanej z odciążaniem (zmiana pozycji, właściwe ułożenie, redukcja tarcia) jako podstawą postępowania.
