KWALIFIKACJA HGT9 - CZERWIEC 2013

PYTANIE NR 12.
W programie wycieczki objazdowej należy uwzględnić średnią prędkość autokaru wynoszącą
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Średnia prędkość planistyczna autokaru w programie wycieczki jest niższa niż limity, bo obejmuje realne warunki przejazdu i organizację grupy (ruch, zjazdy, manewry, postoje, przerwy).
Zakres 50–60 km/h jest bezpiecznym, konserwatywnym założeniem dla tras mieszanych; 30–40/30–50 jest zwykle zaniżone, a 60–80 bywa zbyt optymistyczne.

Pełne wyjaśnienie:

W programie wycieczki objazdowej nie planuje się czasu przejazdu według maksymalnych dopuszczalnych prędkości, tylko według średniej prędkości planistycznej. Ta średnia jest z definicji niższa, ponieważ w realnej podróży autokar nie jedzie stałą prędkością: występują zjazdy, wjazdy do miejscowości, ograniczenia, natężenie ruchu, warunki drogowe, a także elementy organizacyjne związane z grupą.

Odpowiedź "od 50 do 60 km/h" jest poprawna jako konserwatywne założenie dla typowej trasy mieszanej. Pozwala zaplanować program tak, aby był wykonalny bez "ścigania się" i bez narastania opóźnień w ciągu dnia. W praktyce do czasu czystej jazdy i tak trzeba doliczać postoje (np. zbiórka, toaleta, posiłek) oraz przerwy wynikające z organizacji pracy kierowcy.

Dlaczego pozostałe zakresy są niewłaściwe?

  • "od 30 do 50 km/h" – dolna granica bywa typowa dla jazdy miejskiej lub odcinków o bardzo dużych utrudnieniach; jako ogólna średnia dla wycieczki objazdowej zwykle zaniża plan i prowadzi do nadmiernego "rozciągania" dnia lub zbyt wczesnych godzin wyjazdu.
  • "od 30 do 40 km/h" – to zwykle wartość zbyt niska dla planowania przejazdów między miejscowościami; może pasować do specyficznych warunków (duże korki, centrum miasta), ale nie jako standard wyjazdu objazdowego.
  • "od 60 do 80 km/h" – górna granica 80 km/h jest najczęściej zbyt optymistyczna jako średnia planistyczna, bo wymagałaby długich odcinków szybkiego ruchu i małej liczby spowolnień, a w praktyce dochodzą postoje i przerwy, które obniżają średnią z całego przejazdu.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu nie ma doprecyzowania typu dróg, bezpieczniej wybierać zakres realistyczny dla trasy mieszanej. Pamiętaj też, że czasy z map internetowych są często podawane dla auta osobowego, więc dla autokaru i grupy warto stosować dodatkowy zapas.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To założona do planu wartość, która ma realistycznie opisać tempo przejazdu, a nie maksymalną prędkość z przepisów. Uwzględnia zmiany warunków na trasie, wjazdy do miejscowości, manewry, natężenie ruchu oraz czas "operacyjny" związany z obsługą grupy.
Bo prędkość maksymalna nie jest utrzymywana przez całą trasę. W praktyce pojawiają się spowolnienia, odcinki o niższych limitach, zjazdy i wjazdy, a także przerwy i postoje. Plan oparty na maksimum jest zbyt optymistyczny i generuje opóźnienia w harmonogramie.
Najczęściej: natężenie ruchu, odcinki przez miejscowości, roboty drogowe, ograniczenia sezonowe, a także logistyka grupy (zatrzymania na toaletę, posiłki, zbiórki, wsiadanie/wysiadanie). Dodatkowo znaczenie mają przerwy kierowcy wymagane organizacyjnie.
Gdy trasa jest mieszana: część odcinków prowadzi drogami zwykłymi, przez miejscowości i z częstszymi spowolnieniami. To konserwatywne założenie pomaga ułożyć wykonalny program bez ryzyka, że zwiedzanie lub posiłki "rozjadą się" przez opóźnienia w przejazdach.
Gdy przejazd w dużej mierze odbywa się drogami szybkiego ruchu i autostradami oraz gdy postoje są dobrze zaplanowane i nie są zbyt częste. Nadal jest to średnia planistyczna, więc w planie trzeba przewidzieć przerwy i margines na ruch oraz czynności przy grupie.
Stosuj średnią planistyczną zamiast limitów, dodaj czas na postoje i czynności przy grupie oraz zostaw bufor. Jeśli korzystasz z map z czasem dla auta osobowego, potraktuj go jako punkt startu i dodaj zapas na autokar (manewry, wjazdy, dłuższe postoje).
W praktyce zależy od metody. W samym przeliczaniu "kilometry / km/h" zwykle liczy się czas jazdy, ale plan dnia musi dodatkowo doliczać postoje, przerwy i zbiórki. Dlatego nawet przy dobrej średniej planistycznej końcowy czas od drzwi do drzwi będzie dłuższy.
Podziel dystans przez średnią prędkość (np. 300 km / 60 km/h = ok. 5 godzin jazdy), a potem dodaj realne postoje: toaleta, posiłek, przerwy kierowcy oraz czas operacyjny na zbiórki i wsiadanie/wysiadanie. To daje bardziej wiarygodny harmonogram.
Bo zakłada zbyt optymistyczne tempo przejazdu. Średnia 80 km/h wymagałaby niemal idealnych warunków i długich odcinków szybkiego ruchu, a w praktyce występują spowolnienia oraz postoje. Skutek to plan "na styk", który łatwo generuje opóźnienia i stres organizacyjny.
Najczęściej myli się prędkość dopuszczalną z planistyczną, bierze się czasy z map bez korekty na autokar i grupę oraz pomija się postoje (toalety, posiłki, zbiórki). Błędem jest też wybór skrajnych wartości: bardzo niskich "miejskich" lub bardzo wysokich "autostradowych".
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 50% zdających egzamin. trudne

Źródła:

  • EUR-Lex: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (czasy prowadzenia pojazdu i przerwy), https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:32006R0561 (dostęp 2026-03-05)

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z organizacji imprez i wycieczek (planowanie programu, kalkulacja czasu)
  • Materiały szkoleniowe z pilotażu/organizacji wycieczek autokarowych (metody szacowania czasów)
  • Dokumenty i opracowania dot. czasu pracy kierowców oraz przerw (kontekst operacyjny dla planowania)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego