W dzienniku pomiaru wychylenia metodą rzutowania pion "0" pełni rolę odniesienia. W nagłówku tabeli podano wprost, że należy obliczać Oi − O0, czyli dla każdego pionu kontrolnego odejmować odczyt pionu odniesienia wykonany w tym samym położeniu lunety.
Dla pionu "2" odczyty na łacie wynoszą 1095 mm (I położenie lunety) oraz 1096 mm (II położenie). Odczyty pionu odniesienia "0" to odpowiednio 1100 mm oraz 1105 mm. Zatem:
- w I położeniu lunety: 1095 − 1100 = −5 mm,
- w II położeniu lunety: 1096 − 1105 = −9 mm.
Kolumna "Wartość średnia" oznacza średnią arytmetyczną z dwóch wyznaczonych różnic, co jest typowym sposobem uodpornienia wyniku na część błędów systematycznych instrumentu (pomiary w I i II położeniu lunety działają kontrolnie). Liczymy więc:
(−5 + (−9)) / 2 = −14 / 2 = −7 mm.
Odpowiedzi z plusami są błędne, bo oznaczałyby zmianę znaku różnicy (czyli de facto liczenie O0 − Oi) albo nieuwagę w zapisie wyniku. Z kolei poprawne zachowanie znaków jest kluczowe, bo znak "minus" informuje o kierunku wychylenia względem pionu odniesienia, a nie tylko o jego wartości bezwzględnej.
