Mocowanie z tarczą zabierakową i zabierakiem jest typowym rozwiązaniem do toczenia między kłami. W takim układzie detal jest osiowo podparty (zwykle jednym końcem we wrzecionie, drugim w koniku), a napęd nie jest realizowany przez szczęki uchwytu, tylko przez element zabierający. Dlatego w opisie poprawnego mocowania muszą pojawić się dwie cechy jednocześnie: przeniesienie momentu przez zabierak/tarczę oraz podparcie kłem.
Dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna?
Połączenie "tarcza zabierakowa + zabierak + podparcie kłem" jednoznacznie wskazuje toczenie między kłami: kły zapewniają osiowe prowadzenie i podparcie, a tarcza z zabierakiem dostarcza momentu obrotowego potrzebnego do skrawania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Uchwyt membranowy z podtrzymką stałą – uchwyt membranowy służy do chwytania (zacisku) detalu, natomiast podtrzymka stała jest podparciem bocznym dla długich elementów. Taki zestaw nie opisuje typowego przeniesienia momentu przez tarczę zabierakową i zabierak.
- Uchwyt tulejkowy z podparciem kłem stałym – uchwyt tulejkowy również bazuje na zacisku, a nie na napędzie przez zabierak. Samo "podparcie kłem" nie wystarcza, bo w toczeniu między kłami konieczne jest jeszcze rozwiązanie do przeniesienia momentu (zabierak/tarcza).
- Zabierak czołowy z podtrzymką ruchomą – podtrzymka ruchoma (toczna) przemieszcza się wraz z posuwem narzędzia i służy do podparcia smukłego detalu. Nie zastępuje jednak opisu klasycznego układu "tarcza zabierakowa + zabierak + kieł" i zmienia charakter mocowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się jednocześnie kieł (podparcie osiowe) oraz zabierak/tarcza (przeniesienie momentu), to najczęściej chodzi o toczenie między kłami. Jeśli pojawia się "uchwyt …" – zwykle chodzi o mocowanie przez zacisk.
