Kluczowe w tym zagadnieniu jest rozpoznanie, które urządzenia stwarzają najbardziej restrykcyjne wymagania dotyczące warunków w pomieszczeniu. Urządzenia gazowe klasyfikuje się m.in. ze względu na sposób doprowadzenia powietrza do spalania oraz sposób usuwania produktów spalania.
Urządzenia typu A są urządzeniami bez odprowadzenia spalin (brak przewodu spalinowego). Oznacza to, że produkty spalania trafiają do pomieszczenia, a powietrze do spalania również jest z niego pobierane. Z tego powodu to właśnie one najbardziej wpływają na jakość powietrza i bezpieczeństwo (ryzyko pogorszenia składu powietrza, niewłaściwej wymiany powietrza, a w konsekwencji niebezpiecznych zjawisk przy nieprawidłowej wentylacji).
Jeżeli w jednym pomieszczeniu instaluje się jednocześnie urządzenia bez odprowadzenia spalin oraz urządzenia z odprowadzeniem spalin, to w ocenie dopuszczalnego łącznego obciążenia cieplnego przypadającego na 1 m3 kubatury należy odnieść się do wymagań właściwych dla urządzeń typu A. Jest to podejście "na zasadzie bardziej rygorystycznego kryterium": skoro część urządzeń pracuje jak typ A, to całość układu w pomieszczeniu musi spełniać warunki jak dla najbardziej obciążającej (z punktu widzenia powietrza w pomieszczeniu) grupy.
Odpowiedź "typu B" jest błędna, ponieważ urządzenia typu B zasadniczo mają odprowadzenie spalin i inne warunki pracy niż urządzenia bez przewodu spalinowego; nie są więc właściwym punktem odniesienia, gdy w pomieszczeniu występuje także typ A. Odpowiedzi "typu C1" i "typu B1" są błędne z podobnego powodu: odnoszą się do urządzeń zorganizowanych pod kątem odprowadzania spalin (i często doprowadzania powietrza) w sposób odmienny niż dla typu A, przez co nie oddają najbardziej restrykcyjnego wymogu w sytuacji mieszanej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy w pomieszczeniu pojawiają się urządzenia bez odprowadzenia spalin, to ocena ograniczeń dla pomieszczenia przyjmuje kryterium jak dla tych urządzeń. To zmniejsza ryzyko przeoczenia wymagań bezpieczeństwa.
