W instalacjach z kolektorami słonecznymi (termicznymi) kąt nachylenia jest jednym z parametrów, które wpływają na uzysk energii. W uproszczeniu: im bardziej promienie słoneczne padają prostopadle na powierzchnię kolektora, tym lepiej wykorzystywana jest dostępna energia promieniowania.
Przy montażu na fasadzie budynku z użyciem konsoli ściennej zwykle dąży się do ustawienia, które stanowi kompromis pomiędzy różnymi warunkami nasłonecznienia w ciągu roku. Odpowiedź "45°" odpowiada typowemu, praktycznemu ustawieniu, które w wielu przypadkach zapewnia korzystny uzysk w ujęciu rocznym.
Dlaczego pozostałe wartości są mniej korzystne w takim ujęciu?
- "30°" to kąt relatywnie mały. Taka geometria bywa korzystna przy innych założeniach (np. gdy priorytetem jest produkcja w okresie wysokiego słońca), ale na elewacji może oznaczać ustawienie zbyt "płaskie" względem typowych warunków w dużej części roku.
- "65°" jest kątem dość dużym. Może sprzyjać okresom, gdy słońce jest niżej nad horyzontem, ale często pogarsza kompromis roczny, jeśli nie określono wprost, że celem jest uzysk sezonowy (np. zimowy).
- "70°" to ustawienie bardzo strome. Tak duży kąt silnie przesuwa charakterystykę pracy w stronę specyficznych warunków i rzadziej jest uznawany za "najkorzystniejszy" w sensie ogólnym, gdy pytanie nie wskazuje innego kryterium niż typowa efektywność.
W praktyce projektowej warto pamiętać, że "najkorzystniejszy" kąt może zależeć od: orientacji elewacji (kierunku świata), zacienienia, oczekiwanego profilu zużycia ciepła oraz celu optymalizacji (roczny vs sezonowy). Na egzaminie, jeśli nie podano dodatkowych warunków, należy wybierać odpowiedź odpowiadającą standardowemu kompromisowi montażowemu dla fasady, czyli 45°.
