Pogłębiona lordoza lędźwiowa widoczna w leżeniu na plecach (często opisywana jako hiperlordoza) bywa związana z przodopochyleniem miednicy i zaburzoną równowagą między mięśniami wpływającymi na ustawienie miednicy oraz odcinka lędźwiowego. W praktyce oznacza to, że pacjent ma trudność z utrzymaniem "neutralnej" pozycji miednicy, a odcinek lędźwiowy nadmiernie się wygina.
Odpowiedź "proste brzucha i pośladkowe wielkie" jest właściwa, ponieważ:
- mięśnie proste brzucha wspierają kontrolę przedniej ściany tułowia i pomagają ograniczać nadmierne przodopochylenie miednicy poprzez poprawę napięcia i stabilizacji w obrębie tułowia,
- mięśnie pośladkowe wielkie są głównymi prostownikami stawu biodrowego i ważnym elementem tylnej stabilizacji miednicy; ich aktywność sprzyja "ustawieniu" miednicy w stronę bardziej neutralną.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe w kontekście celu (zmniejszenie pogłębienia lordozy poprzez pracę funkcjonalną)?
- "proste brzucha i proste ud" – mięsień prosty uda jest zginaczem biodra i może sprzyjać utrzymywaniu przodopochylenia miednicy, więc wzmacnianie go nie jest typowym kierunkiem korekcyjnym dla tego wzorca postawy.
- "okolicy lędźwiowej i przedniej strony uda" – to opis obszarów, a nie precyzyjnych mięśni do wzmacniania; ponadto przednia strona uda obejmuje struktury, których wzmacnianie nie musi prowadzić do poprawy ustawienia miednicy.
- "okolicy piersiowej grzbietu i tylnej strony uda" – również jest to ujęcie regionalne; tylna strona uda (m.in. mięśnie kulszowo-goleniowe) może wpływać na miednicę, ale sama w sobie nie jest najtrafniejszą parą do prostego zalecenia wzmacniania w hiperlordozie, gdzie kluczowa jest kontrola tułowia i aktywacja pośladków.
Wskazówka egzaminacyjna: przy wadach postawy najpierw rozpoznaj, jak miednica jest ustawiona, a dopiero potem dobieraj mięśnie do wzmacniania/aktywacji. W tym wzorcu najczęściej szuka się poprawy kontroli tułowia oraz pracy prostowników biodra (pośladków).
