W praktyce radioterapię dzieli się m.in. na leczenie z wiązek zewnętrznych (teleterapia, external beam radiotherapy) oraz leczenie ze źródeł wewnętrznych (brachyterapia). W pytaniu kluczowe jest rozpoznanie, że w radioterapii konwencjonalnej pacjent jest napromieniany z aparatu znajdującego się na zewnątrz jego ciała, a promieniowanie dociera do obszaru leczonego w postaci odpowiednio ukształtowanej wiązki.
Dlatego odpowiedź "ze źródeł zewnętrznych" jest poprawna: źródłem promieniowania jest urządzenie terapeutyczne (np. akcelerator liniowy) lub zewnętrzny układ generujący wiązkę, a nie implant w ciele pacjenta. Taki sposób leczenia wymaga planowania napromieniania, doboru pól, osłon i frakcjonowania, ale sam fakt pochodzenia promieniowania pozostaje "zewnętrzny" względem pacjenta.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "ze źródeł wewnętrznych" opisuje brachyterapię (terapię kontaktową), gdzie źródło promieniowania umieszcza się w ciele pacjenta (w jamie ciała, w guzie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie). To inna metoda niż leczenie wiązką zewnętrzną.
- "z rozpadu izotopu radu" i "z rozpadu izotopu uranu" sugerują konkretne radionuklidy jako źródło promieniowania. W ujęciu egzaminacyjnym takie sformułowania nie oddają istoty podziału na źródła zewnętrzne i wewnętrzne. Uczeń może kojarzyć rad z historycznymi zastosowaniami w brachyterapii, ale w tym pytaniu rozstrzygające jest miejsce źródła względem pacjenta (zewnętrzne vs wewnętrzne), a nie wskazanie izotopu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się przeciwstawienie "zewnętrzne–wewnętrzne", najpierw zdecyduj, czy źródło promieniowania jest poza ciałem pacjenta (teleterapia), czy w ciele pacjenta (brachyterapia). Dopiero potem rozważaj szczegóły techniczne.
