Wykrywanie włośni metodą referencyjną opiera się na wytrawianiu (trawieniu) próbki w odpowiednim płynie, a następnie na oddzieleniu cząstek stałych oraz skoncentrowaniu ewentualnych larw w osadzie.
Po zakończeniu wytrawiania mieszanina trafia na sito, które pełni rolę wstępnej filtracji: zatrzymuje większe resztki tkanek, a przepuszcza płyn z drobnymi cząstkami i potencjalnie z larwami. Kolejnym etapem jest sedymentacja, czyli opadanie cięższych elementów do dna naczynia w określonym czasie, tak aby możliwe było pobranie osadu i jego ocena.
Właśnie dlatego w procedurze wymaga się, by płyn wytrawiający był przelewany do rozdzielacza sedymentacyjnego o minimalnej pojemności 2,0 l. Taka pojemność daje zapas na objętość mieszaniny oraz ogranicza ryzyko rozlania podczas przelewania przez sito. Jest to istotne praktycznie, bo rozlanie materiału może prowadzić do strat próbki, zanieczyszczeń stanowiska i błędów w ocenie.
Odpowiedzi z mniejszymi objętościami (1,5 l, 1,0 l, 0,5 l) są typowymi "pułapkami": mogą wydawać się wystarczające, ale nie spełniają wymogu minimalnej pojemności rozdzielacza dla referencyjnego przebiegu sedymentacji. W praktyce zbyt małe naczynie utrudnia bezpieczne operowanie płynem i może pogorszyć powtarzalność oraz jakość etapu sedymentacji.
Na egzaminie warto zapamiętać, że w tej części metody pytanie dotyczy pojemności rozdzielacza sedymentacyjnego, a nie objętości próbki czy ilości odczynnika.
