W tego typu zadaniu kluczowe jest rozróżnienie między nakładem jednostkowym (na 1 m) a nakładem łącznym (na cały przedmiar robót). Tablica dołączona do zadania pełni rolę źródła normatywnego: podaje, ile roboczogodzin (r-g) potrzeba na wykonanie 1 m określonej czynności w danych warunkach (tu: wymiana izolacji poziomej ścian fundamentowych, grubość 1,5 cegły, zaprawa cementowa).
Kroki rozwiązania są zawsze takie same:
- Krok 1: Odczyt z tablicy. Należy znaleźć właściwy wiersz/kolumnę odpowiadającą podanym warunkom i odczytać nakład robocizny na 1 m (np. w r-g/m). To jest najczęstsze miejsce pomyłek: trzeba upewnić się, że jednostka w tablicy jest zgodna z jednostką przedmiaru (w zadaniu jest "100 m").
- Krok 2: Przeliczenie na całość robót. Nakład jednostkowy mnoży się przez ilość robót: Rłączne = R1m × 100. Otrzymujemy łączną robociznę w roboczogodzinach.
- Krok 3: Obsada przy zadanym czasie. Skoro prace mają trwać 60 godzin, to liczba murarzy wynosi: n = Rłączne / 60. Interpretacja jest praktyczna: jeden murarz "dostarcza" 60 roboczogodzin w tym czasie (przy założeniu pracy w pełnym wymiarze tych godzin).
- Krok 4: Zaokrąglenie. Jeśli wynik nie jest liczbą całkowitą, należy go zaokrąglić w górę, bo nie można zatrudnić ułamka pracownika, a niedoszacowanie obsady spowoduje przekroczenie terminu 60 godzin.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Zwykle wynikają z jednego z typowych błędów: przyjęcia niewłaściwego odczytu z tablicy (np. inna grubość muru lub inna zaprawa), pomylenia jednostek (m zamiast m²) albo z błędnego zaokrąglenia w dół. Z kolei odpowiedź większa od poprawnej często oznacza, że ktoś podzielił przez zbyt mały czas, policzył "na zmianę", albo omyłkowo dodał narzuty, które nie dotyczą liczby osób, tylko kosztu.
Na egzaminie warto szybko sprawdzić sensowność: większy nakład robocizny lub krótszy czas zawsze powinny zwiększać liczbę murarzy. Taka kontrola logiczna pozwala wychwycić odwrócenie dzielenia lub pomyłkę w jednostkach.
