W sieci gazowej przy stalowych rurach przewodowych o dużej średnicy nominalnej (np. DN 400) standardowo oczekuje się połączeń spawanych jako połączeń zasadniczych odcinków rurociągu. Wynika to z praktycznych wymagań eksploatacyjnych: potrzebna jest bardzo dobra szczelność, odpowiednia wytrzymałość mechaniczna oraz trwałość złącza przy zmianach obciążeń i warunków pracy.
Połączenia gwintowe są w praktyce stosowane głównie dla mniejszych średnic (łatwość wykonania i dostępność kształtek), natomiast dla DN 400 byłyby kłopotliwe technologicznie i nieekonomiczne, a także trudniejsze do zapewnienia w zakresie szczelności i powtarzalności wykonania.
Połączenia zgrzewane kojarzą się częściej z tworzywami sztucznymi (np. PE) lub specyficznymi technikami dla innych zastosowań. Dla stalowych "czarnych" rur przewodowych w sieci gazowej połączeniem typowym jest spawanie odpowiednią metodą, wykonywane przez osoby z kwalifikacjami oraz z kontrolą jakości.
Połączenia kołnierzowe są rozłączne, dlatego spotyka się je często przy armaturze, urządzeniach, węzłach technologicznych lub miejscach wymagających okresowego demontażu. Nie są jednak zwykle traktowane jako podstawowy sposób łączenia długich odcinków rurociągów przesyłowych, bo zwiększają liczbę elementów, potencjalnych miejsc nieszczelności i wymagają okresowej kontroli połączeń śrubowych.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę praktyczną: duża średnica stalowego gazociągu → połączenie spawane, a kołnierze pojawiają się głównie "lokalnie" przy armaturze, natomiast gwinty dotyczą małych średnic.
