KWALIFIKACJA MOT6 - PAŹDZIERNIK 2016

Przy podejrzeniu nieszczelności układu chłodzenia celem pierwszego kroku jest potwierdzenie hipotezy, że układ nie utrzymuje ciśnienia. Najbardziej bezpośrednio robi się to przez próbę ciśnieniową i ocenę, czy występuje spadek ciśnienia w czasie. Jeśli ciśnienie spada, oznacza to, że układ ma drogę ucieczki medium (wyciek zewnętrzny lub wewnętrzny), co stanowi mocne potwierdzenie nieszczelności.

• "Pomiar spadku ciśnienia w układzie chłodzenia." – poprawny, bo jest bezpośrednim testem szczelności. W praktyce wykonuje się go testerem ciśnienia (pompka z manometrem i adapterem) i obserwuje wskazanie manometru. Spadek ciśnienia sugeruje wyciek, a następnie przechodzi się do lokalizacji nieszczelności (oględziny, barwnik UV, sprawdzenie korka, itp.).
• "Pomiar temperatury zamarzania płynu chłodniczego." – informuje o stężeniu/parametrach płynu (ochrona przed zamarzaniem), ale nie potwierdza nieszczelności. Płyn może mieć prawidłowe parametry, a układ nadal może być nieszczelny.
• "Pomiar podciśnienia w układzie chłodzenia." – w typowej diagnostyce nieszczelności kluczowe jest utrzymanie ciśnienia (nadciśnienia) w układzie i jego stabilność. "Podciśnienie" nie jest standardowym wskaźnikiem potwierdzającym nieszczelność w tym kontekście.
• "Kontrolę ilości płynu chłodniczego." – niski poziom może być objawem ubytku, ale sam w sobie nie rozstrzyga, czy ubytek wynika z nieszczelności (i jakiej), błędu napełnienia, odpowietrzenia czy innych przyczyn. To raczej czynność wstępna/eksploatacyjna niż test potwierdzający diagnozę.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "nieszczelność" i "potwierdzenie diagnozy", szukaj metody, która wprost sprawdza szczelność (utrzymanie ciśnienia), a nie parametr jakości płynu lub objaw pośredni.