Mechaniczno-biologiczna oczyszczalnia ścieków (w typowym układzie z osadem czynnym) składa się z dwóch zasadniczych części: mechanicznej oraz biologicznej, a pomiędzy nimi i po nich występują obiekty sedymentacyjne.
Część mechaniczna ma za zadanie usunąć zanieczyszczenia stałe i mineralne, które mogłyby zakłócać dalsze procesy. Dlatego standardowo pojawiają się kraty (zatrzymują większe skratki) oraz piaskownik (oddziela piasek i frakcje mineralne).
Następnie często stosuje się osadnik wstępny, w którym opadają łatwo sedymentujące zawiesiny. To odciąża proces biologiczny i stabilizuje pracę części napowietrzanej.
Część biologiczna w wariancie "osad czynny" zachodzi w komorze osadu czynnego (reaktorze biologicznym), gdzie mikroorganizmy rozkładają związki organiczne (a w zależności od technologii także związki azotu i fosforu).
Po reaktorze biologicznym potrzebne jest oddzielenie biomasy od oczyszczonej wody. Służy do tego osadnik wtórny, w którym osad czynny opada, a część osadu wraca do komory (recyrkulacja), aby utrzymać odpowiednią ilość mikroorganizmów.
Odpowiedzi zawierające komorę fermentacyjną lub elementy typu fermentacja wprowadzają w błąd, ponieważ odnoszą się przede wszystkim do przeróbki osadów ściekowych (stabilizacji osadu), a nie do podstawowego ciągu oczyszczania ścieków. Podobnie osadnik gnilny jest charakterystyczny dla rozwiązań historycznych lub specyficznych układów, a nie typowego zestawu urządzeń w mechaniczno-biologicznej oczyszczalni z osadem czynnym.
Z kolei złoże biologiczne jest alternatywną metodą biologicznego oczyszczania (biofilm), lecz w tym pytaniu prawidłowy zestaw wskazuje na technologię osadu czynnego: komora osadu czynnego + osadnik wtórny.
