W układach solarnych przeznaczonych do całorocznego wspomagania przygotowania ciepłej wody użytkowej najczęściej spotyka się zasobnik, który może być ładowany z dwóch niezależnych źródeł ciepła. Z tego powodu element oznaczony jako zbiornik c.w.u. w takim schemacie jest zwykle zasobnikiem z dwiema wężownicami (zasobnik biwalentny).
Dlaczego "z dwiema wężownicami"?
Jedna wężownica (zwykle dolna) współpracuje z obiegiem solarnym (kolektory + czynnik roboczy, często roztwór glikolu) i przekazuje energię do wody w zasobniku. Druga wężownica (zwykle górna) służy do dogrzewu z konwencjonalnego źródła, gdy uzysk solarny jest niewystarczający (zimą, w nocy, przy dużym poborze c.w.u.). Taka konstrukcja pozwala utrzymać wymaganą temperaturę c.w.u. niezależnie od warunków nasłonecznienia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "z jedną wężownicą" – taki zasobnik występuje w prostszych układach, gdy nie przewiduje się typowego dogrzewu drugim obiegiem przez osobny wymiennik lub gdy dogrzew realizowany jest inną metodą (np. grzałką elektryczną), ale nie jest to najbardziej charakterystyczne rozwiązanie dla całorocznego wspomagania z dodatkowym źródłem.
- "dwupłaszczowym" – podgrzewacze dwupłaszczowe przekazują ciepło przez płaszcz (przestrzeń wokół zbiornika), a nie przez wężownice. W instalacjach solarnych częściej spotyka się wymianę przez wężownice, bo ułatwia rozdzielenie obiegów i współpracę dwóch źródeł.
- "wyrównawczym" – zbiornik wyrównawczy (naczynie wzbiorcze) stabilizuje ciśnienie i kompensuje zmiany objętości czynnika w instalacji. Nie jest zbiornikiem c.w.u. i nie pełni funkcji magazynowania wody użytkowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się "całoroczne wspomaganie c.w.u.", to w praktyce prawie zawsze zakłada się współpracę kolektorów z dodatkowym źródłem. Szukaj wtedy zasobnika biwalentnego, czyli zbiornika z dwiema wężownicami.
