W rutynowym EEG najczęściej stosuje się międzynarodowy system 10–20 rozmieszczenia elektrod na skórze głowy. W tym systemie nazwy elektrod nie są przypadkowe: litery odpowiadają okolicom, a cyfry i oznaczenie "z" doprecyzowują położenie.
- P – okolica ciemieniowa (parietalna).
- 3 – strona lewa, 4 – strona prawa (parzyste po prawej, nieparzyste po lewej).
- z – położenie w linii pośrodkowej (od ang. "zero", praktycznie: punkt na osi symetrii głowy).
Stąd elektrody P3, P4 i Pz są umieszczane nad płatami ciemieniowymi: P3 po stronie lewej, P4 po stronie prawej, a Pz centralnie w tej samej strefie. To jest klucz do poprawnej odpowiedzi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "potylicznymi" – okolice potyliczne w 10–20 oznacza się literą O (np. O1, O2, Oz), a nie "P".
- "skroniowymi" – okolice skroniowe są oznaczane literą T (lub w rozszerzonych systemach odpowiednikami z tej grupy), więc nie pasują do P3/P4/Pz.
- "czołowymi" – okolice czołowe to litera F (np. Fp1/Fp2, F3/F4, Fz), dlatego odpowiedź nie odpowiada lokalizacji elektrod z literą "P".
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj "P = ciemieniowy", "O = potyliczny", "F = czołowy", "T = skroniowy", a "z" zawsze oznacza linię środkową. To pozwala szybko przypisać elektrody do odpowiedniej okolicy bez zgadywania.
