KWALIFIKACJA MED9 - STYCZEŃ 2024

PYTANIE NR 19.
W sterylizatorze powietrznym należy wyjaławiać
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Sterylizator powietrzny (suche gorące powietrze) stosuje się do materiałów odpornych na wysoką temperaturę i niewodnych, m.in. termostabilnych proszków.
Woda i roztwory wymagają zwykle sterylizacji parą (autoklaw), antybiotyki mogą ulegać degradacji cieplnej, a tworzywa sztuczne mogą się odkształcać.

Pełne wyjaśnienie:

Sterylizacja suchym gorącym powietrzem w sterylizatorze powietrznym jest metodą przeznaczoną dla materiałów i substancji, które dobrze znoszą wysoką temperaturę oraz nie powinny mieć kontaktu z wilgocią. W praktyce aptecznej i laboratoryjnej dotyczy to m.in. szkła, metalu, olejów/tłuszczów oraz wybranych termostabilnych proszków. Z tego powodu wyjaławianie "kwasu borowego" jest logicznie zgodne z zastosowaniem tej metody, bo jest to substancja stała i (według ujęcia ogólnego) może być traktowana jako proszek odpowiedni do wyjaławiania suchym gorącym powietrzem.

Pozostałe propozycje nie pasują do sterylizatora powietrznego ze względu na ograniczenia metody:

  • "wodę w butelkach" – woda i roztwory wodne są typowo sterylizowane parą wodną pod ciśnieniem (autoklaw), ponieważ suche powietrze jest mniej efektywne dla cieczy i nie jest standardowym wyborem do jałowienia wody.
  • "gentamycyny siarczan" – antybiotyki są często wrażliwe na wysoką temperaturę; podgrzewanie w 160–180°C grozi degradacją substancji czynnej. Dla takich substancji rozważa się metody alternatywne, np. sterylizację przez filtrację (dla roztworów) lub inne techniki odpowiednie dla wrażliwych składników.
  • "plastikowe utensylia apteczne" – wiele tworzyw sztucznych odkształca się lub topi w temperaturach typowych dla suchego gorącego powietrza. Dla plastiku stosuje się metody niskotemperaturowe, np. sterylizację gazową lub radiacyjną.

Na egzaminie warto zapamiętać zasadę doboru: suche gorące powietrze dla szkła/metalu/olejów i części proszków termostabilnych; autoklaw dla wody i roztworów; filtracja dla wrażliwych roztworów; gaz/radiacja dla materiałów wrażliwych na temperaturę, np. tworzyw.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To metoda wyjaławiania prowadzona w sterylizatorze powietrznym, oparta na działaniu wysokiej temperatury bez pary wodnej. Stosuje się ją głównie do materiałów odpornych na wysoką temperaturę i niewodnych, np. szkła, metalu, olejów, tłuszczów oraz wybranych proszków.
Woda i roztwory wodne standardowo wyjaławia się parą wodną w autoklawie, ponieważ para skutecznie przenosi ciepło do cieczy. Suche gorące powietrze jest typowe dla materiałów suchych i termostabilnych, a nie dla cieczy w opakowaniach.
Najczęściej są to materiały odporne na wysoką temperaturę: szkło laboratoryjne, narzędzia metalowe, a także wybrane podłoża maściowe (np. tłuszcze) i proszki termostabilne. Kluczowe jest, aby materiał nie ulegał stopieniu ani degradacji i nie wymagał wilgoci do skutecznej sterylizacji.
Zwykle nie, ponieważ wiele tworzyw sztucznych odkształca się lub topi w temperaturach typowych dla sterylizacji suchym powietrzem. Dla plastiku częściej dobiera się metody niskotemperaturowe, np. sterylizację gazową lub radiacyjną, zależnie od rodzaju materiału.
Wiele antybiotyków jest wrażliwych na temperaturę i może ulegać rozkładowi w warunkach 160–180°C. Skutkiem jest spadek aktywności i ryzyko niespełnienia wymagań jakości. Dla substancji termolabilnych rozważa się inne metody, np. sterylizację przez filtrację dla roztworów.
Termostabilna substancja zachowuje swoje właściwości chemiczne i jakościowe podczas ogrzewania w określonych warunkach. W sterylizacji oznacza to, że wysoka temperatura nie powoduje degradacji, przebarwień ani utraty aktywności. Dzięki temu można rozważać wyjaławianie takiej substancji w sterylizatorze powietrznym.
Autoklaw (para wodna) jest typowym wyborem dla wody, roztworów i materiałów odpornych na wilgoć. Sterylizator powietrzny wybiera się dla materiałów suchych i odpornych na wysoką temperaturę, takich jak szkło, metal, oleje/tłuszcze oraz niektóre proszki. Najpierw oceń: ciecz czy ciało stałe oraz wrażliwość na wilgoć i temperaturę.
Najczęściej myli się aparaturę: automatycznie wybiera autoklaw lub "jakąkolwiek sterylizację" bez powiązania z konkretną metodą (powietrzną). Inny błąd to pomijanie ograniczeń materiałowych, np. nieuwzględnianie, że plastik źle znosi 160–180°C, a niektóre substancje czynne ulegają degradacji cieplnej.
W ujęciu ogólnym tak, ponieważ oleje i tłuszcze są niewodne, a para wodna nie jest dla nich optymalnym środowiskiem sterylizacji. W praktyce zawsze trzeba jednak ocenić stabilność konkretnego surowca i warunki procesu. Na egzaminie traktuje się je jako typowe przykłady materiałów dla sterylizatora powietrznego.
Twórz mapę "materiał → metoda": ciecz (woda/roztwór) → autoklaw; wrażliwe roztwory → filtracja; szkło/metal/oleje/proszki termostabilne → suche powietrze; plastik → metody niskotemperaturowe. Ćwicz na przykładach i zawsze pytaj: czy materiał wytrzyma temperaturę i czy obecność wilgoci jest dopuszczalna?
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 47% zdających egzamin. trudne

Materiały:

  • Podręczniki z technologii postaci leku dla technika farmaceutycznego (działy: jałowość, sterylizacja, receptura)
  • Materiały dydaktyczne szkół policealnych dotyczące receptury i wyjaławiania w aptece
  • Szczegółowe informacje wymagają materiałów specjalistycznych (Farmakopea/standardy apteczne) niedostępnych w tej weryfikacji

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego