W terminalu pasażerskim zwykle wyróżnia się obszary o różnym poziomie dostępu. Strefa zastrzeżona jest częścią, do której wejście jest ograniczone i kontrolowane (w praktyce: dostęp tylko dla osób posiadających uprawnienie, np. pasażerów spełniających warunki wejścia oraz personelu).
Dlatego obiekty lub funkcje, które z definicji wymagają swobodnego dostępu osób postronnych, nie powinny znajdować się w strefie zastrzeżonej. Taką funkcją jest "miejsce spotkań pasażerów i odprowadzających", bo obejmuje także osoby odprowadzające, które nie powinny wchodzić do obszaru o ograniczonym dostępie. Umieszczanie punktu spotkań w strefie zastrzeżonej utrudniałoby egzekwowanie kontroli dostępu i naruszałoby zasadę separacji strumieni osób.
Pozostałe propozycje mogą występować w różnych miejscach terminala w zależności od przyjętych rozwiązań organizacyjnych:
- "poczekalnia" może funkcjonować zarówno w części ogólnodostępnej, jak i w obszarach dostępnych po weryfikacji (np. jako poczekalnia dla pasażerów), więc sama nazwa nie przesądza o niedopuszczalności w strefie zastrzeżonej.
- "kantor wymiany walut" bywa lokowany w terminalach w różnych strefach (zależnie od koncepcji usług), więc nie jest to funkcja jednoznacznie wykluczona z obszaru o ograniczonym dostępie.
- "kaplica" również może być umieszczana w różnych częściach obiektu, a kluczowe jest to, kto ma do niej dostęp, a nie sama funkcja.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: jeśli dana przestrzeń ma służyć jednocześnie pasażerom i osobom nieuprawnionym (np. odprowadzającym), to jest to silna wskazówka, że chodzi o strefę ogólnodostępną, a nie zastrzeżoną.
