W ISDN wyróżnia się punkty odniesienia (styki), które opisują gdzie i jakiego typu urządzenia mogą być dołączone w typowej konfiguracji dostępowej. Kluczowe jest rozróżnienie:
- TE1 – terminal zgodny z ISDN (ma interfejs ISDN, zwykle S/T).
- TE2 – terminal nie-ISDN (np. analogowy), który do pracy z ISDN wymaga pośrednictwa adaptera.
- TA – adapter terminalowy, który umożliwia podłączenie TE2 do części ISDN.
Styk R jest punktem odniesienia pomiędzy TE2 a TA. Oznacza to, że po stronie styku R znajdują się urządzenia, które nie są natywnie terminalami ISDN.
Dlatego odpowiedź "telefon analogowy" jest poprawna: telefon analogowy jest typowym urządzeniem nie-ISDN (TE2) i może być dołączony po stronie R, a następnie "tłumaczony" na ISDN przez adapter TA.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo odnoszą się do terminali ISDN (TE1), które nie pracują po stronie R:
- "faks grupy 4" jest historycznie kojarzony z ISDN i traktowany jako terminal ISDN, więc powinien być dołączany po stronie interfejsu ISDN (np. S/T), a nie do styku R.
- "komputer z kartą ISDN" ma interfejs ISDN w samej karcie, więc jest terminalem ISDN (TE1) i podłącza się go do S/T.
- "telefon systemowy ISDN" jest zaprojektowany do pracy w ISDN (TE1), więc także korzysta z interfejsu ISDN (S/T), nie ze styku R.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się informacja, że urządzenie ma kartę ISDN albo jest wprost nazwane ISDN, to najczęściej oznacza TE1 i interfejs S/T, a nie styk R.
