W numeracji FDI (system dwucyfrowy, zgodny z ISO 3950) każdy ząb stały ma dwie cyfry. Pierwsza cyfra mówi, w której ćwiartce znajduje się ząb, a druga cyfra określa jego pozycję w obrębie tej ćwiartki, liczoną od linii pośrodkowej (od siekacza przyśrodkowego).
Dla uzębienia stałego ćwiartki są oznaczone następująco: 1 – górna prawa, 2 – górna lewa, 3 – dolna lewa, 4 – dolna prawa. Zatem liczba zaczynająca się od "4" zawsze wskazuje ząb w żuchwie po prawej stronie.
Druga cyfra (1–8) odpowiada typowi zęba w ćwiartce: 1 – siekacz przyśrodkowy, 2 – siekacz boczny, 3 – kieł, 4 – pierwszy przedtrzonowiec, 5 – drugi przedtrzonowiec, 6 – pierwszy trzonowiec, 7 – drugi trzonowiec, 8 – trzeci trzonowiec (ząb mądrości). Dlatego "45" to dolny prawy drugi przedtrzonowiec.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo zmieniają albo pozycję (np. trzonowiec zamiast przedtrzonowca), albo lokalizację (górny zamiast dolnego, lewy zamiast prawego). Najczęstsza pomyłka na egzaminach to utożsamianie cyfr 6–8 (trzonowce) z cyframi 4–5 (przedtrzonowce) oraz mylenie stron przy przechodzeniu między perspektywą pacjenta a zapisem w dokumentacji.
Dla asystentki stomatologicznej ta umiejętność jest praktyczna: pozwala szybko rozpoznać, który ząb ma być opracowany lub leczony, prawidłowo opisać procedurę w dokumentacji i uniknąć niebezpiecznych nieporozumień w komunikacji z lekarzem.
