W sterownikach PLC każdy kanał wyjściowy (lub grupa kanałów) ma określoną obciążalność prądową. Jest to maksymalny prąd, jaki można pobrać z wyjścia przy zachowaniu dopuszczalnego nagrzewania i poprawnej pracy elementów wykonawczych w module wyjść (np. tranzystora, triaka lub styku przekaźnika).
W tego typu zadaniu kluczowe jest, aby:
- odszukać w tabeli danych technicznych pozycję dotyczącą prądu obciążenia wyjścia (a nie np. prądu pobieranego przez zasilanie sterownika),
- zwrócić uwagę, czy parametr dotyczy pojedynczego wyjścia, całej grupy wyjść czy całego urządzenia,
- przy dołączaniu silnika pamiętać, że silniki często mają prąd rozruchowy większy od prądu znamionowego, więc w praktyce często stosuje się element pośredniczący (np. stycznik, przekaźnik, SSR), aby nie przeciążać wyjścia PLC.
Jeżeli tabela wskazuje, że maksymalny prąd obciążenia wyjścia wynosi 3 A, to 3 A jest poprawną odpowiedzią – jest to wartość graniczna, której nie wolno przekraczać.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 7 A – przekracza dopuszczalny prąd wyjścia, więc oznaczałoby pracę poza specyfikacją i ryzyko uszkodzenia modułu.
- 10 A – typowa wartość kojarzona z niektórymi przekaźnikami lub zabezpieczeniami, ale bezpośrednio dla wyjścia PLC może być zbyt duża; w tym zadaniu nie wynika z danych technicznych.
- 25 A – wartość charakterystyczna raczej dla aparatów mocy (np. styczników, wyłączników) niż dla standardowego wyjścia PLC; wybór tej opcji zwykle wynika z błędu "im więcej, tym lepiej".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wybieraj wartość maksymalną wynikającą z danych dla wyjścia, a nie dla zasilania czy całego sterownika. Jeśli tabela podaje kilka limitów (kanał/grupa/moduł), przyjmij ten, który realnie ogranicza dany sposób podłączenia.
