Jednostka dBm opisuje poziom mocy w skali logarytmicznej odniesionej do 1 mW. W praktyce pomiary Wi‑Fi są zwykle liczbami ujemnymi. Kluczowa zasada interpretacji jest taka, że −30 dBm oznacza sygnał silniejszy niż −50 dBm, bo jest to wartość "mniej ujemna" (bliżej zera).
Jeżeli w dwóch pomiarach dla AP1 odczyt zmienia się z −50 dBm na −30 dBm, to oznacza to wzrost poziomu sygnału (sygnał stał się mocniejszy w miejscu pomiaru). Gdy dla AP2 oba pomiary pozostają na −50 dBm, wnioskujemy, że w tych warunkach poziom sygnału z AP2 się nie zmienił.
Druga część dotyczy kanału pracy. W standardowym planie kanałów Wi‑Fi w paśmie 2,4 GHz numer kanału odpowiada określonej częstotliwości środkowej, a większy numer kanału oznacza wyższą częstotliwość. Zatem kanał 11 ma wyższą częstotliwość niż kanał 5.
Typowe błędne interpretacje odpowiedzi wynikają z:
- mylenia skali ujemnej (uznania, że "większa liczba bezwzględnie" jest lepsza),
- traktowania numeru kanału jako "nazwy" bez związku z częstotliwością,
- mieszania pojęcia poziomu sygnału z deklarowaną mocą nadajnika (na pomiar wpływają też tłumienia, odległość, przeszkody i zakłócenia).
Na egzaminie warto pamiętać prostą regułę: im bliżej 0 dBm, tym sygnał silniejszy, oraz że w 2,4 GHz kanały o wyższych numerach są "wyżej" na osi częstotliwości.
