Turystyka etniczna jest formą turystyki kulturowej nastawioną na poznawanie tożsamości i sposobu życia określonej społeczności (grupy etnicznej, regionalnej lub lokalnej) poprzez bezpośredni kontakt z jej dziedzictwem. W praktyce oznacza to szczególnie duże znaczenie:
- dziedzictwa materialnego (np. tradycyjna zabudowa, układ wsi, narzędzia, stroje),
- dziedzictwa niematerialnego (np. obrzędy, przekazy, umiejętności i rzemiosła, lokalne techniki wytwórcze, kuchnia i sposoby przygotowania żywności),
- autentyczności i ciągłości tradycji (nie tylko ekspozycja "w gablocie", ale realnie praktykowane umiejętności).
W tym kontekście poprawna jest odpowiedź "B", ponieważ (zgodnie z podanym w kluczu opisem) miejscowość B ma oryginalne chaty z końca XIX wieku oraz mieszkańców związanych z praktycznymi umiejętnościami, takimi jak wypiek chleba i bednarstwo. To zestaw cech typowy dla turystyki etnicznej: tradycyjna architektura + żywe rzemiosło/umiejętności, które można obserwować i często także doświadczyć w formie pokazów lub warsztatów.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, jeżeli ich opisy w tabeli wskazują głównie na inne walory niż etniczne. Przykładowo: miejscowość z naciskiem na walory przyrodnicze (krajobraz, rezerwaty, szlaki) częściej odpowiada turystyce przyrodniczej lub aktywnej; miejscowość skupiona na nowoczesnej infrastrukturze wypoczynkowej (ośrodki, baseny, stoki) będzie bliższa turystyce wypoczynkowej; miejscowość promująca pojedynczy zabytek bez kontekstu tradycji i praktyk społeczności częściej wpisuje się w ogólną turystykę kulturową/krajoznawczą, ale niekoniecznie w etniczną.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w opisie dwóch elementów naraz — śladów materialnych (zabudowa, narzędzia) oraz niematerialnych (umiejętności, zwyczaje, rzemiosło). Sama "ładna architektura" albo same "atrakcje" nie przesądzają o turystyce etnicznej bez kontekstu kultury i społeczności.
