Szczelność materiału budowlanego najczęściej łączy się z tym, jak trudno wnikają do niego media (woda, powietrze). Z punktu widzenia budowy wewnętrznej kluczowa jest porowatość i ciągłość porów: im mniej porów (i im mniej połączone), tym materiał jest szczelniejszy.
W zadaniu porównuje się dwie wielkości: gęstość ρ (odnoszoną do "substancji"/szkieletu materiału) oraz gęstość objętościową ρp (odnoszoną do objętości próbki jako całości, czyli razem z porami). Pory zwiększają objętość bez zwiększania masy w takim samym stopniu, więc obniżają gęstość objętościową. Dlatego duża różnica między ρ i ρp oznacza zwykle większą porowatość, a zatem mniejszą szczelność.
Praktyczny sposób rozumowania jest następujący:
- Jeśli ρp jest "blisko" ρ, to próbka ma mało pustek i jest bardziej szczelna.
- Jeśli ρp jest wyraźnie niższa od ρ, to w próbce jest więcej porów/pustek, co sprzyja przenikaniu wody i gazów.
Na tej podstawie wybiera się próbkę, dla której relacja gęstości wskazuje najmniejszy udział porów; w kluczu jest to "Próbka 2."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Każda z nich odpowiada próbce, w której (w porównaniu do próbki 2) różnica między gęstością a gęstością objętościową jest większa albo gęstość objętościowa jest niższa w sposób sugerujący większą ilość pustek. Taki materiał ma zwykle większą nasiąkliwość i gorszą odporność na czynniki atmosferyczne.
Wskazówka egzaminacyjna: nie wybieraj próbki tylko dlatego, że ma "największą gęstość" w jednej kolumnie. Sprawdź, jak oba parametry mają się do siebie i co to oznacza dla obecności porów.
