W diagnostyce silnika trójfazowego stosuje się co najmniej dwa podstawowe rodzaje pomiarów:
- Rezystancję uzwojeń (np. U1–U2, V1–V2, W1–W2) – aby sprawdzić ciągłość uzwojeń i ich symetrię.
- Rezystancję izolacji uzwojeń względem obudowy (masy/PE) – aby ocenić stan izolacji i ryzyko przebicia do korpusu.
Odpowiedź "zwarcie między uzwojeniem W1–W2, a obudową silnika" jest właściwa, gdy w tabeli pomiarów widoczny jest wyraźnie obniżony wynik rezystancji izolacji dla toru związanego z uzwojeniem W (względem obudowy), przy jednoczesnym braku wskazań na przerwę w samej rezystancji uzwojenia. Taki obraz jest typowy dla uszkodzenia izolacji (przebicia) powodującego upływ prądu do masy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowych wyników?
- "przerwę w uzwojeniu U1–U2" rozpoznaje się zwykle po bardzo dużej (praktycznie nieskończonej) rezystancji uzwojenia lub braku ciągłości w torze U. Sam spadek rezystancji izolacji nie jest przerwą uzwojenia.
- "zwarcie między uzwojeniami U1–U2 oraz W1–W2" oznacza zwarcie międzyfazowe/międzyuzwojeniowe. W praktyce spodziewa się wtedy nieprawidłowych relacji rezystancji między fazami oraz objawów wskazujących na połączenie dwóch uzwojeń ze sobą, a nie tylko na upływ do obudowy.
- "przerwę w uzwojeniu V1–V2" analogicznie wymagałaby anomalii w pomiarze rezystancji uzwojenia V (brak ciągłości), a nie jedynie obniżonej izolacji względem korpusu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy problem dotyczy ciągłości uzwojeń (rezystancja uzwojenia) czy stanu izolacji do masy (rezystancja izolacji). Dopiero potem dopasuj rodzaj uszkodzenia: przerwa, zwarcie między uzwojeniami albo zwarcie do obudowy.
