Bit parzystości to prosty mechanizm detekcji błędów w transmisji: do przesyłanych danych dodaje się 1 dodatkowy bit tak, aby spełniona była ustalona reguła.
Najczęściej spotkasz dwie odmiany:
- parzystość parzysta – po uwzględnieniu bitu parzystości łączna liczba jedynek w bloku ma być parzysta,
- parzystość nieparzysta – po uwzględnieniu bitu parzystości łączna liczba jedynek ma być nieparzysta.
Aby wskazać blok z błędnym bitem parzystości, trzeba dla każdego bloku:
- zliczyć liczbę bitów o wartości "1" w danych,
- dodać do tego bit parzystości,
- sprawdzić, czy wynikowa liczba jedynek spełnia regułę (parzystą lub nieparzystą) podaną w zadaniu.
W tym zadaniu jedynie blok II nie spełnia wymaganego warunku po uwzględnieniu bitu kontrolnego, co oznacza, że bit parzystości ma tam błędną wartość (odpowiedź B).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Ponieważ w blokach I, III i IV zliczenie jedynek wraz z bitem parzystości daje wynik zgodny z regułą kontroli parzystości. Typowym błędem na egzaminie jest policzenie jedynek bez uwzględnienia bitu parzystości albo przyjęcie złego rodzaju parzystości.
W praktyce (np. przy diagnostyce sieci PROFIBUS) niezgodność parzystości może wskazywać na zakłócenia, problemy z okablowaniem, złą terminację lub nieprawidłowe ustawienia transmisji w urządzeniach.
