Wskaźnik bieżącej płynności (current ratio) służy do oceny, czy przedsiębiorstwo jest w stanie terminowo regulować zobowiązania krótkoterminowe z wykorzystaniem aktywów obrotowych. W praktyce jest to jedna z podstawowych miar płynności finansowej wykorzystywana w analizie sprawozdania finansowego.
W tego typu zadaniu kluczowe jest powiązanie sformułowania "najlepsza zdolność do wywiązywania się z bieżących zobowiązań" z najwyższą wartością wskaźnika w tabeli. Nie chodzi o to, który rok "brzmi najlepiej" ani o inne miary (np. zysk), tylko o porównanie wartości wskaźnika między latami.
Dlatego poprawna odpowiedź to "2010", ponieważ w tabeli ten rok ma najwyższy poziom wskaźnika bieżącej płynności, co oznacza relatywnie największą zdolność do pokrycia zobowiązań krótkoterminowych aktywami obrotowymi.
Pozostałe lata ("2008", "2009", "2011") są niepoprawne, bo odpowiadają niższym wartościom wskaźnika w zaprezentowanym zestawieniu, a więc – w ramach porównania między latami – wskazują na słabszą zdolność bieżącego regulowania zobowiązań. Typowym błędem jest wybór roku na podstawie intuicji lub pomylenie kierunku interpretacji (np. uznanie, że "mniej" zobowiązań automatycznie oznacza lepszą płynność), zamiast odczytania maksimum w tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź w tabeli największą wartość wskaźnika, a dopiero potem przypisz do niej właściwy rok. To ogranicza ryzyko pomyłki przy szybkim przeglądaniu danych.
