W zadaniach z inwentaryzacji kluczowe są dwa kroki: ustalenie rodzaju różnicy oraz ustalenie jej wartości.
1) Rodzaj różnicy (niedobór czy nadwyżka)
Porównuje się stan z natury (rzeczywisty) ze stanem wynikającym z ewidencji. Gdy stan rzeczywisty jest niższy od ewidencyjnego, w praktyce oznacza to brak towaru względem zapisów, czyli niedobór. Gdy stan rzeczywisty jest wyższy od ewidencyjnego, mamy więcej towaru niż wynika z zapisów, czyli nadwyżkę.
2) Wartość różnicy
Wartość różnicy oblicza się na podstawie danych z tabeli, najczęściej jako: różnica ilościowa × cena jednostkowa (taka logika stoi za odpowiedziami liczbowymi w wariantach). Po wykonaniu obliczeń dla każdej z dwóch pozycji asortymentowych otrzymuje się jedną różnicę będącą niedoborem oraz drugą będącą nadwyżką.
Poprawna jest odpowiedź: "Niedobór cukierków Irys 44 zł i nadwyżka cukierków Maczek 60 zł", ponieważ odpowiada właściwemu rozpoznaniu kierunku różnicy (mniej niż w ewidencji = niedobór, więcej niż w ewidencji = nadwyżka) oraz właściwej wycenie różnic na kwoty wskazane przez dane w tabeli.
Pozostałe propozycje są błędne typowo na dwa sposoby:
- Warianty z zamienionym niedoborem i nadwyżką wynikają z odwrócenia porównania stanów (np. odjęcia w złej kolejności lub błędnej interpretacji znaku).
- Warianty z innymi kwotami (40/66 zamiast 44/60) wskazują na pomyłkę w wycenie: przepisanie wartości z innej kolumny, użycie niewłaściwej ceny jednostkowej albo błąd rachunkowy przy mnożeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw oznacz przy każdej pozycji, czy stan rzeczywisty jest większy czy mniejszy od ewidencyjnego, a dopiero potem licz kwotę. To minimalizuje ryzyko zamiany niedoboru z nadwyżką.
