W masażu klasycznym (także w obrębie twarzy) jednym z praktycznych założeń jest prowadzenie chwytów w sposób sprzyjający odpływowi chłonki. W uproszczeniu oznacza to pracę "w kierunku" regionalnych węzłów chłonnych, do których spływa chłonka z opracowywanej okolicy. Dla dużej części tkanek twarzy istotną grupą są węzły chłonne przyuszne, zlokalizowane w sąsiedztwie ślinianki przyusznej, przed i częściowo poniżej małżowiny usznej.
Odpowiedź "przyusznych" jest poprawna, ponieważ odpowiada typowemu kierunkowi odpływu chłonki z bocznych części twarzy (m.in. okolice policzka oraz rejon skroniowy), co bywa wykorzystywane w nauczaniu kierunków opracowania podczas masażu twarzy.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z punktu widzenia topografii:
- "pachowych" – węzły pachowe dotyczą kończyny górnej, ściany klatki piersiowej i piersi; nie stanowią regionalnego "celu" odpływu chłonki z twarzy.
- "podpotylicznych" – są związane przede wszystkim z okolicą potyliczną i tylną częścią owłosionej skóry głowy; nie są typowym głównym kierunkiem opracowania twarzy w masażu klasycznym.
- "podobojczykowych" – okolica podobojczykowa odnosi się do węzłów położonych w rejonie obojczyka i ujścia przewodów limfatycznych; to znacznie bardziej "centralny" poziom odpływu, a nie podstawowy, regionalny kierunek dla masażu twarzy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się węzły z bardzo odległych okolic (np. pachowe), zwykle są to dystraktory. Mimo to nie warto opierać się wyłącznie na eliminacji – lepiej utrwalić mapę: twarz → węzły przyuszne i sąsiednie węzły głowy/szyi, zależnie od okolicy.
