Kawitacja to zjawisko powstawania pęcherzyków pary w cieczy, gdy lokalne ciśnienie spada poniżej ciśnienia parowania. W pompie wirowej najczęściej dzieje się to w strefie wlotu do wirnika (na ssaniu), gdzie prędkość rośnie, a ciśnienie statyczne maleje. Pęcherzyki pary są unoszone dalej i zapadają się w obszarach wyższego ciśnienia, co powoduje:
- charakterystyczny "grzechoczący" hałas,
- drgania,
- spadek wydajności i wysokości podnoszenia,
- erozję kawitacyjną elementów przepływowych.
Skoro w treści wykluczono wzrost temperatury czynnika, to pozostaje typowy drugi mechanizm sprzyjający kawitacji: zbyt niskie ciśnienie na ssaniu. Odpowiedź "dławienie przepływu na przewodzie ssawnym" jest poprawna, bo dławienie (np. przymknięty zawór, zapchany filtr, zbyt mała średnica przewodu, duże opory miejscowe) powoduje wzrost strat ciśnienia w części ssawnej. W efekcie ciśnienie na króćcu ssawnym i w oku wirnika spada, co ułatwia przekroczenie warunku kawitacji.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne jako przyczyna kawitacji w opisanej sytuacji:
- "uszkodzenie łożyska wirnika pompy" może generować hałas i drgania, ale nie jest typową przyczyną spadku ciśnienia na ssaniu; to raczej niezależna awaria mechaniczna.
- "dławienie przepływu na przewodzie tłocznym" zwykle zwiększa opory po stronie tłocznej i prowadzi do pracy przy mniejszym przepływie, ale nie obniża bezpośrednio ciśnienia na wlocie; nie jest więc podstawową przyczyną kawitacji w ujęciu eksploatacyjnym (choć może zmieniać punkt pracy).
- "uszkodzenie łopatek wirnika pompy" bywa skutkiem kawitacji (erozja, ubytki materiału) i może pogarszać parametry, lecz nie jest typową pierwotną przyczyną kawitacji po wykluczeniu temperatury.
W praktyce okrętowej przy objawach kawitacji należy w pierwszej kolejności sprawdzić warunki zasilania pompy: poziom medium w zbiorniku, drożność filtrów, pełne otwarcie armatury na ssaniu, szczelność połączeń i brak "fałszywego powietrza".
