W resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) osoby dorosłej, prowadzonej przez osoby udzielające pierwszej pomocy, przyjmuje się stały stosunek uciśnięć klatki piersiowej do oddechów ratowniczych: 30 : 2. Oznacza to, że po wykonaniu 30 kolejnych uciśnięć wykonuje się 2 oddechy ratownicze i cykl powtarza.
Dlaczego właśnie tak? W nagłym zatrzymaniu krążenia kluczowe jest utrzymanie przepływu krwi do mózgu i serca. Uciskanie klatki piersiowej jest podstawą, dlatego w schemacie przeważa liczba uciśnięć. Oddechy ratownicze są ważne, ale nie mogą zbyt długo przerywać uciśnięć, bo spadek przepływu krwi następuje szybko po przerwie. Stosunek 30:2 to kompromis: dużo uciśnięć przy ograniczeniu przerw na wentylację.
Omówienie odpowiedzi błędnych:
- 2 : 15 – odwraca logikę schematu i sugeruje przewagę oddechów; w praktyce prowadziłoby to do zbyt rzadkich uciśnięć i małej skuteczności podtrzymania krążenia.
- 2 : 30 – to w istocie odwrócony zapis poprawnego schematu; błąd często wynika z nieuwagi i nieczytania, co jest "do czego".
- 15 : 2 – taka proporcja może kojarzyć się z innymi wariantami nauczania (np. w dawnych materiałach lub w innych grupach wiekowych), ale dla standardowej RKO dorosłych w pierwszej pomocy przyjmuje się 30 uciśnięć na 2 oddechy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy osoby dorosłej i klasycznej RKO, najczęściej właściwą odpowiedzią jest właśnie 30 : 2. Warto też zwracać uwagę na kolejność w zapisie proporcji, bo odpowiedzi z tymi samymi liczbami mogą być celowo "odwrócone".
