KWALIFIKACJA MED1 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 13.
W trakcie zabiegu ekstrakcji zęba 26 należy podać lekarzowi kleszcze Tomesa-Bertena
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W ekstrakcji zęba 26 (szczęka, lewa strona) dobiera się kleszcze przeznaczone do górnych trzonowców. Charakterystyczne jest ustawienie szerokich dziobów w przedłużeniu ramion oraz obecność trzpienia na dziobie policzkowym, co stabilizuje uchwyt i ułatwia prawidłowe uchwycenie korony.

Pełne wyjaśnienie:

Przy ekstrakcji zęba 26 należy najpierw prawidłowo rozpoznać, jaki to ząb w systemie FDI: "2" oznacza szczękę po stronie lewej, a "6" oznacza pierwszy trzonowiec. To od razu zawęża dobór instrumentarium do kleszczy dla górnych trzonowców.

Odpowiedź "o szerokich dziobach ustawionych w przedłużeniu ramion z trzpieniem na dziobie policzkowym" opisuje cechy konstrukcyjne właściwe dla kleszczy używanych do tej grupy zębów: szerokie dzioby zapewniają stabilne objęcie korony, a ustawienie w przedłużeniu ramion sprzyja pracy w szczęce bez wymuszania nienaturalnego kąta prowadzenia narzędzia. Dodatkowy trzpień na dziobie policzkowym działa jak element prowadząco-stabilizujący, zwiększając pewność uchwytu na stronie policzkowej.

Pozostałe opisy są typowymi "pułapkami":

  • "o szerokich dziobach ustawionych w przedłużeniu ramion, zaopatrzonych w trzpienie" sugeruje trzpienie w liczbie mnogiej i nie wskazuje kluczowego umiejscowienia (policzkowy). To łatwo myli z innymi wariantami kleszczy, gdzie elementy prowadzące mogą mieć inną konfigurację.
  • "z zamkiem znajdującym się w linii prostej z rękojeścią i dziobami zagiętymi do niej pod kątem prostym" opisuje geometrię, która częściej kojarzy się z inną grupą narzędzi (np. stosowanych w odmiennych warunkach dostępu), a nie z typowym ustawieniem dla górnych trzonowców.
  • "o szerokich dziobach zagiętych w stosunku do rękojeści pod kątem prostym z trzpieniem na dziobie policzkowym" łączy jedną cechę prawidłową (trzpień na policzkowym) z niepasującą geometrią (kąt prosty), co ma skłonić do wyboru na podstawie jednego słowa-klucza.

W praktyce egzaminacyjnej warto stosować schemat: (1) rozpoznaj ząb z numeru, (2) określ szczęka/żuchwa i strona, (3) dopasuj kleszcze po geometrii dziobów i elementach prowadzących, a dopiero potem wybierz najbardziej zgodny opis.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Numer 26 oznacza pierwszy trzonowiec w szczęce po stronie lewej. Pierwsza cyfra "2" wskazuje ćwiartkę (szczęka lewa), a druga "6" ząb w tej ćwiartce (pierwszy trzonowiec). To klucz do doboru narzędzi ekstrakcyjnych.
Najczęściej liczy się kształt i szerokość dziobów, ich ustawienie względem ramion oraz elementy stabilizujące uchwyt (np. trzpień). Kleszcze muszą umożliwiać pewne objęcie korony i przeniesienie siły w osi zgodnej z warunkami dostępu w szczęce.
Taka cecha opisuje element konstrukcyjny, który ułatwia prowadzenie i stabilizację narzędzia na stronie policzkowej. W testach to ważny wyróżnik, bo podobne kleszcze mogą różnić się właśnie obecnością trzpienia lub jego umiejscowieniem.
Pomaga zasada: w żuchwie częściej spotyka się konstrukcje wymagające innej geometrii dostępu (np. bardziej zagięte rozwiązania), a w szczęce typowe są ustawienia sprzyjające pracy "od góry" z dobrą widocznością. Zawsze zaczynaj od rozpoznania numeru zęba i łuku.
Nie. "Szerokie dzioby" to cecha wspólna dla wielu kleszczy. Trzeba jeszcze ocenić ustawienie dziobów względem ramion i dodatkowe elementy (np. trzpień). W pytaniach testowych jeden szczegół zwykle rozstrzyga, ale tylko po analizie całości opisu.
Najczęstsze to: ignorowanie numeracji FDI, wybór odpowiedzi po jednym słowie-kluczu (np. "trzpień"), oraz automatyczne kojarzenie "kąta prostego" z "lepszym dostępem" bez sprawdzenia, czy dotyczy to szczęki czy żuchwy. Pomaga metoda: numer zęba → łuk → grupa zębów → cechy kleszczy.
Zestaw przygotowuje się przed zabiegiem, po weryfikacji planu leczenia, oznaczenia zęba i przewidywanej trudności ekstrakcji. Asysta dobiera m.in. odpowiednie kleszcze, dźwignie, ssaki i materiały opatrunkowe, aby lekarz nie musiał przerywać pracy.
Bo na egzaminie ocenia się rozumienie funkcji i budowy narzędzia, a nie znajomość konkretnego producenta. Cechy takie jak ustawienie dziobów, zamek czy trzpień są powtarzalne w różnych zestawach, więc pozwalają sprawdzać kompetencję w sposób bardziej uniwersalny.
Najlepiej łączyć tekst z praktyką: bierz realne narzędzie do ręki i nazywaj elementy (ramiona, zamek, dzioby, trzpień), a potem porównuj z opisem. Skuteczna jest też nauka w parach: jedna osoba czyta opis, druga wskazuje narzędzie i uzasadnia wybór cechami konstrukcyjnymi.
Zwykle wymaga się rozpoznania najczęściej używanego instrumentarium oraz umiejętności doboru do procedury. Eponimy mogą się pojawiać, ale kluczowe jest rozumienie, do czego narzędzie służy i jakie ma cechy. Gdy znasz budowę i zastosowanie, nazwa jest łatwiejsza do przypisania.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 66% zdających egzamin. średnie

Według specjalistów z branży: "W ekstrakcji zęba 26 (szczęka, lewa strona) dobiera się kleszcze przeznaczone do górnych trzonowców."

Materiały:

  • Skrypty i atlasy instrumentarium stomatologicznego używane w kształceniu asystentek higienistek
  • Podręczniki z chirurgii stomatologicznej omawiające techniki ekstrakcji i dobór narzędzi
  • Zajęcia praktyczne w pracowni: rozpoznawanie kleszczy na podstawie budowy (dzioby/zamek/trzpień)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego