Selektywność zabezpieczeń nadprądowych polega na takim skoordynowaniu ich charakterystyk, aby w razie zwarcia lub przeciążenia zadziałało tylko zabezpieczenie położone najbliżej miejsca uszkodzenia, a zabezpieczenie "wyżej" (zasilające) pozostało załączone. Dzięki temu ogranicza się zasięg wyłączenia i ułatwia lokalizację uszkodzenia.
W zadaniu rozpatrywana jest para: wkładka topikowa gG oraz wyłącznik nadprądowy (charakterystyka B, prąd znamionowy 16 A). Dla prądu zwarciowego 3 kA należy tak dobrać prąd znamionowy wkładki gG, aby przy tym zwarciu nie zadziałała ona szybciej niż wyłącznik. W praktyce weryfikację wykonuje się przez:
- porównanie charakterystyk czasowo-prądowych obu aparatów (obszarów zadziałania), albo
- skorzystanie z tabel selektywności producenta dla konkretnej serii/typu wyłącznika i wkładki.
Odpowiedź "63 A" jest poprawna, ponieważ zapewnia wymagany zapas selektywności dla wskazanego prądu zwarciowego: wkładka o niższym prądzie znamionowym ma zwykle bardziej "czułą" (szybszą) charakterystykę w obszarze dużych prądów i może stopić się zanim wyłącznik zdąży zadziałać, co oznacza brak selektywności.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wartości 25 A, 35 A i 50 A są zbyt małe w tej koordynacji — zwiększają ryzyko, że wkładka gG wejdzie w obszar szybkiego zadziałania przy 3 kA i "odetnie" zasilanie wcześniej niż aparat obwodowy. To prowadzi do sytuacji, w której wyłącza się większa część instalacji niż to konieczne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli zadanie podaje konkretny prąd zwarciowy i konkretną parę zabezpieczeń, to kluczowe jest pojęcie selektywności przy zwarciu i odczyt z charakterystyk/tabel, a nie dobór "na oko" z samego porównania prądów znamionowych.
