Waloryzacja geoturystyczna polega na punktowej ocenie obiektów przyrody nieożywionej (np. geostanowisk) pod kątem ich przydatności dla turystyki i edukacji. Zwykle ocenia się kilka kryteriów, takich jak wartość naukowa i dydaktyczna, dostępność, atrakcyjność wizualna, stan zachowania oraz bezpieczeństwo. Następnie sumuje się punkty, aby uzyskać wynik końcowy i móc porównać obiekty.
W praktyce nie ma jednej, ogólnopolskiej, obowiązkowej skali punktowej. Spotyka się zarówno skale 3‑stopniowe, jak i 5‑stopniowe czy 0–10. W pytaniu przyjęto skalę 3‑punktową, w której oceny opisowe odpowiadają bezpośrednio punktom:
- niska → 1 punkt,
- średnia → 2 punkty,
- wysoka → 3 punkty.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że obiekt z oceną wysoką w wybranym kryterium otrzymuje 3 punkty – jest to maksimum w tej skali.
Pozostałe wartości (5, 10, 15) mogą pojawiać się w innych metodykach, gdzie stosuje się inną liczbę stopni lub inne ważenie kryteriów. W tej logice są błędne, bo nie pasują do 3‑stopniowego mapowania "niska/średnia/wysoka". Częstą pułapką na egzaminie jest automatyczne przenoszenie skali znanej z innych systemów oceniania (np. 1–5 lub 0–10) zamiast rozpoznania, jaka skala została założona w danej metodzie waloryzacji.
