W układach przeróbki rud metali prowadzonych "na mokro" (np. z udziałem zawiesin, pulpy, wody procesowej) produkt końcowy – koncentrat – zwykle opuszcza obieg technologiczny jako materiał wilgotny. Taki stan wynika z samej natury procesów mokrych: rozdrabnianie, klasyfikacja, flotacja czy transport hydrauliczny odbywają się w środowisku wodnym.
Dlatego przed sprzedażą kluczowym etapem przygotowania koncentratu jest odwadnianie, rozumiane jako zmniejszenie zawartości wody w produkcie. W praktyce realizuje się to najczęściej przez połączenie operacji takich jak zagęszczanie (sedymentacja w zagęszczaczach) oraz filtracja (filtry taśmowe, bębnowe, prasy filtracyjne) lub – zależnie od charakteru materiału – przez wirowanie. Efektem jest obniżenie wilgotności, co ogranicza koszty transportu (mniej "wożonej wody"), ułatwia składowanie oraz pozwala spełnić wymagania odbiorcy co do parametrów handlowych.
Odpowiedź "brykietowania" jest nietrafna, bo brykietowanie to aglomeracja materiału w postaci brykietów; bywa stosowane w niektórych łańcuchach technologicznych, ale nie stanowi typowego, "w większości przypadków" końcowego etapu przygotowania mokrego koncentratu rud metali do sprzedaży.
Odpowiedź "paletyzacji" również nie pasuje: paletyzacja (tworzenie peletów/pelletów) kojarzona jest z aglomeracją drobnych frakcji w określonych branżach i surowcach, natomiast nie jest standardowym krokiem końcowym dla koncentratów uzyskiwanych na mokro.
Odpowiedź "pirolizy" jest błędna, ponieważ piroliza to proces termicznego rozkładu związków w podwyższonej temperaturze (zwykle bez dostępu tlenu), czyli proces o innym celu niż przygotowanie wilgotnego koncentratu do transportu i sprzedaży. W kontekście koncentratu z przeróbki mokrej najpierw rozwiązuje się problem wody – stąd odwadnianie jako właściwa odpowiedź.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się warunek "na mokro", warto od razu pomyśleć o gospodarce wodnej oraz operacjach końcowych typu zagęszczanie–filtracja–odwadnianie.
