Opis "osadzania się na przedpolu lądolodu materiału niesionego przez wody pochodzące z topnienia lodu" wskazuje na akumulację fluwioglacjalną, czyli odkładanie osadów przez wody roztopowe wypływające z czoła lądolodu. Typową, rozległą formą takiej akumulacji na przedpolu jest sandr (równina sandrowa) zbudowany przeważnie z piasków i żwirów. Kluczowe są tu dwa elementy opisu: (1) przedpole lądolodu oraz (2) transport przez wody z topnienia, a nie bezpośrednio przez lód.
Odpowiedź "sandry" jest poprawna, bo sandr tworzy się właśnie tam, gdzie wody roztopowe rozprowadzają i sortują materiał (zwykle od grubszych frakcji bliżej czoła po drobniejsze dalej), budując rozległą, często lekko nachyloną powierzchnię akumulacyjną.
Pozostałe propozycje to również znane formy polodowcowe, ale nie pasują do przedstawionego mechanizmu lub skali/środowiska powstawania:
- "kemy" to formy akumulacyjne związane z osadzaniem materiału przez wody roztopowe w warunkach bardziej lokalnych (np. w zagłębieniach, szczelinach lub w obrębie martwego lodu). Samo przedpole i rozległa akumulacja nie są ich najbardziej typowym skojarzeniem egzaminacyjnym.
- "ozy" (eskery) to zwykle długie, wąskie wały osadów odkładanych przez wody płynące w tunelach lub szczelinach lodowcowych. Mechanizm jest fluwioglacjalny, ale środowisko depozycji jest "wewnątrz" lub pod lodem, a nie jako rozległe rozścielenie na przedpolu.
- "drumliny" to formy o genezie związanej głównie z działalnością lodu (procesy glacjalne: modelowanie i akumulacja w strefie ruchu lodu). Nie są one typowym produktem osadzania przez wody roztopowe na przedpolu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się woda roztopowa i przedpole lądolodu, najczęściej chodzi o formy fluwioglacjalne; gdy dominuje opis "działania lodu" (ścieranie, wygładzanie, subglacjalne modelowanie), częściej pasują formy stricte glacjalne.
